Merhaba arkadaşlar. Ve Elveda Lovecraft! Ay kapanışlarını bir yazarın son eserine denk gelerek kapatabilmek beni çok mutlu ediyor. Yemeğin son lokmasıyla içeceğin son yudumunu denk getirmek tam olarak bir kitapta bu hissi veriyor diyebilirim. Herkese güzel bir akşam ve güzel bir gece diliyorum.
Yazarın son eserinde yine öyküleri bıraktık, deneme niteliğindeki ders veren yazılara odaklandık. Ve çok karmaşık, daldan dala atlayan yazılar bunlar. Yani sözüm ona bir anda hayvanlardan bahsederken diğer yandan edebiyata ve onun özelliklerine atlıyoruz. Aniden toplumu suçlarken bir anda kompozisyon yazmaya ve bir kurgunun nasıl yazılacağına odaklanıyoruz. Yani yine tek bir konudan bahsetmenin mümkün olmadığı yazılar bunlar. Ayrıca gençliğinde onun yazdığı (Toplu Eserleri 2’de bahsettiğimiz) ırkçı olan öykülerinden sonra burada Kediler ve Köpekler makalesinde ırkçı olmadığını böyle taraflar tutmadığını açıkça söylemesi de onun gelişmişliğinin ve kendini geliştirmesinin bir kanıtı niteliğindedir. Günümüz insanları ne yazık ki çok sığ ve insanları kutuplaştırıyorlar.
Bu arada şu kedi köpek meselesine de biraz değinmek istiyorum. Amansız bir grup var sokak hayvanlarının tamamen uyutulması (bir de böyle söyleyince farklıymış gibi) yani öldürülmelerini istiyor. Ancak ben diğer gruptanım. Bu hayvancağızlar için bir yer yapılmasını ve orada bakılmaları taraftarıyım. Özellikle köpekler grup halinde dolaştıkları zaman çok saldırgan oluyorlar kabul ediyorum. Bu hayvanların özellikle ayrılmaları gerektiğini ben de söylüyorum ama öldürülmelerini değil. Ayrıca pek çok sokak hayvanı biliyorum. 2023 yazında bahçede elimde ceviz kırıp beslediğim karga bile oldu. Normalde gözlere saldırıp kör edecekleri söylenir. Yani hemen şiddetle yaklaşmamak veya biri iyi diğeri kötü diye sınıflandırmamak
Merhaba arkadaşlar. Daha az öykü, daha fazla sayfa, daha çok heyecan! İşte seriyi kapatacağımız kitap. Karşınızda serinin üçüncü cildi! Daha derli toplu daha etkileyici daha sürükleyici öyküler olduğunu söyleyebiliriz. Cthulhu bile tek başına bu kitabı toparlayacak nitelikte sayılabilir. Hem korku hem de bilim kurgu unsurlarının kullanıldığı bu öykü tek başına bir ordu dediğimiz cinstendir. Bu yaratığa dair tüm betimleme, çizim ve tasvirler de hayranlık uyandırıcıdır. Francis Thurston karakteri benim unutamayacağım şu filmlerde görmeye de alışık olduğum karakterlerden biri olarak kalacak. Bir yandan ölen amcası ve ardında bıraktıkları diğer yandan Cthulhu Tarikatı üzerine bulunan el yazmasından sonra hikayenin içine her seferinde nasıl düşüyorum nasıl bitiriyorum bir türlü anlamıyorum. Tabi yine gezegen ve yok olma tehlikesi klişesi her zaman olduğu gibi baş köşede yerini alsa da ben bu öykünün neden yazar için bir ‘Başyapıt’ olarak anıldığını her seferinde çok daha iyi anlıyorum.
Eşikteki Şey veya orijinal adıyla The Thing on the Doorstep (Kapı Eşiğindeki Şey) isimli öyküde Cthulhu efsanesi parçalarından biri olarak kitapta yer alıyor. Daniel Upton adındaki bir adamın yakın arkadaşı Edward Derby’i öldürdüğünü ve aslında gerçek katil olmadığını anlatma çabasına dayanan bu öykü bizlere ölen kişinin çocukluğuna kadar inerek onun büyü ile ilgilendiğini aktaran bir hikaye. Bundan sonrası gizem ve gerilimin yavaş yavaş arttığı kısımlardan. Derby ona ne zaman gelse kapı çalmasının bile değişik olduğunu söylüyor. Hatta tam olarak 3 kez kapıyı tıklatma bir defa duraklama ve tekrar 2 defa kapıya vurma şeklinde. Aslında bu hikayenin en önemli kısmı hikaye değil. Derby karakterinin aslında otobiyografik bir karakter olduğunu yazarın itiraf etmesi daha önemli bir durum ve
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Merhaba arkadaşlar. Günaydınlar, hayırlı sabahlar dilerim. Sonunda beklediğim kitabı okudum. İçeriğinde epey öykü var. Kimi çok kısa kimi hiç bitmiyor. Haliyle hepsi mükemmel olmasa da bundan roman bile çıkar dediklerimde mevcut. İçeriği en aşağıda paylaşacağım. Şimdilik kitaba dair konuşmak istiyorum. Kitabın sonlarında adeta hediye gibi 5 tane ilk dönem yani bildiğimiz çocukluk öyküsünü gördüğümüz gibi taslak halinde kalan 4 öyküsü de bizlere aktarılmış. Bazı öykülerinin ne kadar güzel olduğunu belirttik az önce. Bazılarının da açıkçası okunmaya bile değmeyecek demeyeyim ama, ilgimizi çekecek türden olmayan öyküler olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Hikayeleri tek tek incelememiz de mümkün değil. Aslında mümkün ama bunlar hep üşengeçlik. Bunu yapmak içinse bir yandan bilgisayar başında oturup diğer yandan hiçbir şeyle ilgilenmeyip okumam ve her hikaye sonunu not almam gerekir. Yani çok güzel olacağı açık ama üşendim diyerek dürüst oluyorum. Başka zamanlarda bunu yaptığım olmuştu. Ancak şunu söyleyebilirim ki içerikteki gizem ve bilim kurgu türündeki öykülerde bir anda giriş yerine kısa sayfalara rağmen heyecanı yavaşça artan kurgular vardı ve bunlar çok iyiydi. Yavan diyebileceğimiz duygusal olarak bir heyecan katmayan öyküleri dahil etmiyorum. Ayrıca bu tamamen kişisel, yani bir başkası benim en beğendiğim hikayeyi okurken gözlerini kanatmış da olabilir. Benim hiç beğenmediğim öykü ise bir başkasının en beğendiği olabilir. Bunlar tamamen kişisel yani öznel. Nesnel yorumlar değil.
Diğer yandan onun çocukluk döneminde yazdığı öykülere baktığımızda kendisinden nefret bile edebilirsiniz. Yani bu ırkçı söylemler ve yabancı düşmanlığı ile dolu satırlar biraz sizleri bunaltabilir. Hatta tam olarak ‘Zenofobi’ diyebileceğimiz hastalık derecesinde bir durum olarak
“Dagon”, Lovecraft’ın deniz mitolojisi ve kozmik korku temasını ilk kez bir araya getirdiği öyküdür.
Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra akıl sağlığını yitirmiş bir deniz subayının anlatımıyla ilerleyen hikâye, hem insanın doğa karşısındaki küçüklüğünü hem de aklın bilinmeyene yenilişini anlatır.
Lovecraft’ın anlatıcısı, Pasifik Okyanusu’nda bir deniz kazasından kurtulduktan sonra, deniz tabanının yükselmesiyle ortaya çıkan eski ve uğursuz bir kara parçasına ulaşır. Burada, yüzeyi garip hiyerogliflerle kaplı bir taş anıt ve Dagon adını taşıyan dev bir deniz tanrısı ile karşılaşır. Bu karşılaşma, insan aklının sınırlarını parçalar.
Kozmik Önemsizlik:
Lovecraft burada, insanın evrendeki yerini bir hiçlik olarak gösterir. Deniz, sonsuz bilinmeyenin simgesidir; insan uygarlığı ise onun karşısında geçici bir dalgadan ibarettir.
Bilinmeyenin Dehşeti:
“Dagon”da korku, yaratığın kendisinden çok, onun varlığının ima ettiği şeydedir — insan merkezli evren anlayışının çöküşü.
Mitoloji ve Yabancılaşma:
Dagon ismi, hem Mezopotamya hem de Filistin mitolojisinde deniz tanrısı olarak bilinir. Lovecraft bunu kendi “Cthulhu Mitosu”nun temellerine dönüştürür; denizin derinliklerinde yaşayan eski tanrılar, insanın bilmediği bir tarihin kalıntılarıdır.
Delilik:
Anlatıcının çöküşü, Lovecraft’ın klasik temasını yansıtır: Gerçek bilgi deliliğe yol açar.
Lovecrafta gore İnsan ne kadar çok öğrenirse, evrenin korkunç düzenini o kadar çok fark eder ve aklını yitirir.
“Dagon”, Lovecraft’ın daha sonra yazacağı “Cthulhu’nun Çağrısı” ve “Deliliğin Dağlarında” gibi eserlerin öncüsüdür.
Burada korku, fiziksel şiddetten değil, varoluşun anlamsızlığını fark etmekten doğar.
Denizin derinlikleri, bilinçaltının ve evrenin bilinmeyen karanlığının alegorisidir.
Son cümledeki sessiz çöküş, Lovecraft’ın tüm
Lovecraft’ın kısa ve uzun öykülerini kronolojik olarak bir araya getirir.
Bu derleme, onun yazarlık evrimini adım adım izlememizi sağlar:
erken gotik denemelerden (Dagon, The Statement of Randolph Carter) başlayıp, olgun dönem mitos öykülerine (The Call of Cthulhu, At the Mountains of Madness, The Shadow over Innsmouth) kadar ilerler.
Temalar ve Dünya Görüşü
Lovecraft’ın evreni, korkunun merkezine insanı değil, evrenin umursamazlığını yerleştirir.
İnsanlık, kozmik zamanın ve uzayın sonsuzluğunda önemsiz bir toz zerresidir.
Bu kitapta öne çıkan ana temalar:
______________________________________
Kozmik önemsizlik: Evren bilinçli değildir; insan anlam arayışı boşunadır.
Bilinçaltı korkular: Rüyalar, yasak bilgi, soy korkusu.
Bilinmeyene duyulan dehşet: Karanlığın özünde şeytan değil, bilinmeyen vardır
Dikkat Çeken Öyküler
________________________
“The Call of Cthulhu”- “Cthulhu'nun Çağrısı” – Lovecraft mitosunun kalbi; tanrısal bir varlığın uykusundan uyanışı.
“The Colour Out of Space” – Uzaydan Gelen Renk :Bilimsel korkunun başyapıtı; görünmeyen bir varlığın doğayı bozması.
“The Whisperer in Darkness” – “Karanlıkta Fısıldayan” :Uzaylılar ve insan zihninin kırılganlığı üzerine.
“The Shadow Out of Time” – “Zamandan Dışarıdaki Gölge” :Zaman yolculuğu ve kimlik değişimi üzerine felsefi bir metin.
Dil ve Atmosfer
“Bu gezegenin gerçekten böyle yaratıklar türetmiş olması, insanoğlunun o zamana dek sadece hummalı hayal gücünün ürünlerinden ve muğlak efsanelerden bildiği şeylerin insan gözlerinin nesnel beden olarak gerçekten görmüş olması mümkün olabilir mi?”
İsim baş karakterimiz reşit olmasını kutlamak adına bir bir tura çıkıyor hem geziyor hem tarihi eserler hakkında bilgi ediniyor aynı zamanda da kendi soyağacını araştırmakta kendi soyacağını araştırırken meşhur Arkham’a gelir uygun fiyatlı yolculuk yapmak isteye baş karakterimiz tüm kasaba halkının çekindiği ve korktuğu hatta lanetler yağdırıp kafir olarak isimlendirdikleri Innsmouth otobüsünü tercih eder kasabayı biraz gezmek ve hakkında bilgi edinmek ister yolculuğu sırasında gariplikler ve tuhaflıklar olmaya başlar kasaba hakkında duydukları merakınıda iyice arttırmaya başlar kasabaya ziyarete giden kaybolan insanlar aynı zamanda kasaba içerisinde kaybolan insanlar ve Dagon Tarikatı ilgisini fazlasıyla çeker…
Denizin dibinde yaşayan kadim tanrılar ve kadim varlıklar, insan kurbanı ayinleri ve baş karakterimizin bu kasaba esir olup kasabadan kurtulabilecek mi düşünceleri okuyucuda gerçekten merak uyandırıyor isimsiz baş karakterimizin soyağacı ve bağlantılarını okurken heyecan fazlasıyla yükseliyor… Lovecraft kitaplarını ikinci okuyuşum türü sevenlere kesinlikle tavsiyemdir…
