Ölüm karşısında korkup yılmadan,
aşk ve şiir kırağısı içinde,
yıldırımla çarpılsam ağaç gibi
ve kalsam yapraksız, çığlıksız öyle.
Alnımın üstünde beyaz güller var,
şaraptan taşıyor kadehimse.
Neyse ki gözkapaklarını kapamak söz konusu değil burada, yummak gereken ruh aslında,
şu boşuna yadsınmaya çalışılan uyanık, kaygılı ruh; limansız, gemisiz, tözsüz, tinsiz gecede bir fenerin içindeymiş gibi debelenip duran ruh.