Zeynep Köseoğlu
@daisy3
Reklam
Bir tomurcuk gibiydim,ne zaman başımı toprağın üstüne çıkarıp filizlendiysem,bir çiçek olarak açmak istediysem kopardılar.Yeniden açmayı denedim,tekrar kopardılar.
Mesela şu sıralar çok eski bir hatıra beni son derece bunaltıyor. Geçen gün kafamda bütün açıklığıyla canlanıverdi ve o zamandan beri de insanın yakasına yapışıp bir türlü aklımdan gitmeyen hüzünlü bir musiki nağmesi gibi adamakıllı rahatsız etmeye başladı. Halbuki ondan kurtulmam lazım. Buna benzer yüzlerce hatıram var ; zaman zaman bunlardan biri durup dururken canlanıp beni ezmeye başlıyor. Nedense yazmakla onu defedeceğime inanıyorum.Denemekten ne çıkar sanki ?
İnsan yapıcıdır,yeni yollar açmayı sever,bu su götürmez bir gerçektir.Fakat neden acaba bir yandan da yıkmaya,her şeyi kaos haline getirmeye bayılır ?
Reklam