“Ölenlere üzülmeyin çünkü o cennete gitti derlerdi “hele çocuklara… iyi ama diye geçiriyordu içinden o çocuğun ya da sevgilinin bedeni de kıymetli değil miydi eline diken batsa bir yerini kesse üzüldüğün o beden birdenbire nasıl önemsizleşir?
Zavallı atalarımız hayatta yollarını el yordamıyla arıyorlardı; iradelerine ne büsbütün hakim olabiliyorlar, ne de onu büsbütün serbest bırakıyorlardı.