Günün sonunda ben kraliçe falan olmayacağım. Sizleri kölem yapmaya çalıştım ama asıl köle olan benim. Kendimden bahsediyormuşum... Stres atmak için dövülmekten başka işe yaramayan... Olsa da olmasa da önemi olmayan bir varlık...
"Bundan sonra bizi pek çok acı ve üzüntü bekliyor olabilir. Ama önümüze bakıp ilerlemeye devam edelim. Yavaş yavaş ama kararlı bir şekilde... Ne kadar sürerse sürsün... "
Bizler... Sanırım pek güçlü değiliz. Kendimizi korumak istediğimiz için de yolumuzu şaşırıyoruz. Hatalar yapıyoruz. Ama her zaman yeniden başlayabiliriz. Yaşadığımız sürece... Defalarca... Defalarca ayağa kalkabiliriz.
" Bir daha asla! Asla kimsenin ölmesine izin vermiyorum, tamam mı!"
"Buradaki tek kötü senmişsin gibi davranmayı kes! Ben de Usui'yi sıkıştırdım. İçinose'ye olanlar da benim yüzümden. Biraz da olsa başkasını suçlayamaz mısın?"
Ben acı çekmek istemedim. Duvara toslamaktan korktum. Kendi kendime limit koydum. Diğer insanlarla arama mesafe koydum. Her şey... Her şeyim yarım yamalak.
"Hayatının böyle bir yerde bitmesine izin verme. Yalvarıyorum sana, lütfen kaçma. Çünkü ben de artık kaçmayacağım."