Îro rojbûna min e,Katliam
û di vê rojê de, komkujiyek din li dijî Kurdan pêk hat. ❤️🩹
Helbesteke xemgîn ❤️🩹🥀
Êrîşa Tirka Li Bakurê Îraq
Sala hezar û nehsed, heştê û sê bi hejmar
Bîst û pêncê gulanê, tirk rabûn bi kar û bar
Sîh û pênc hezar leşker, alayî û leq û hêz
Li tuxûbê Hekarî, li ber xetê kirin rêz
Bi fermana Evren, zor pê ma yê bay Kemal
Êrîşek giran bidin,ser Kurdistana şemal
Li meydanê bûne sef, kurên Teumûr û Cengîz
Rêz bi rêz û lek bi lek, bi cebilxane û hoşkîz
Onbaşî û bînbaşî, çi zabit û qumendar
Tevd da bi yek dengî got:ey oxlim ateş war
Lê pêşmergêd pehlewan, ji wa çiya hatin xwar
Berê xwe dane cengê, wek piling û gurêd har
Ji çar kenar û hawêr, bi seleh û rext û çek
Weke şêrên dev bi xwîn, li dor wana bûn xelek
Bû gurme gurme topan, xumîn kete reşaşa
Gelî û kort û newal, mişt û dar bûn ji laşa
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dîlbera dil şadîMüzik
Ey bilbilê dilşadî hela , wer bike fîxan
Derdê me girane ey bira , birîna me kûr e
Gorî te bitin cerg û dil û mêlak ê hem can
Dengê te ye xweştir , ji ney û nay û bilûrê
Sê hawe te deng , yek ji sira bayê siba ye
Hawayê dî ji dengê xuşîna dehl û reza ye
Hawê sisîya ji bihna şemamok û gula ye
Lewra ku li dinyê tu bi nav û tu meşûr e
Karwanê me va bi rê ketî , lê şevreş û tarî
Serma ye terez kulyên di berfê her dibarî
Bahoz e çelapek têne me , ji her çar kenarî
Warê me welat e ey heval , rêça me dûr e
Çar hawîr me diz û keleş in , têk dane dijmin
Me ji hev radiqetînin bir bi bir , heyf û mixa bin
Qet çarew umîda me nema ye bilbilê min
Meydan e ji bo hirç û çeqel , gur zûre zûr e
Meydane ji bo hirç û çeqel , rovî û keftar
Gorî te bim bilbil , ji serê darê tu wer xwar
Da pêk ve mijûl bim , bi xwe çend rojên di dijwar
Îro li me ferman e , li ser gerdenê şûr e
Destê tewqyê îro ku em herdu bidin hev
Çend sal û zemanên di xerab jîn em di gel hev
Dinya bi xwe dewran e , bizan geh roj e , geh şev
Geh tarî û dûman e û geh rewşen û nûr e
Dîna xwe bide nik bayê barîn ey birader
Sitêra sibê îro ji şerqê li me da der
Rewşen kirî Kurdistan ,bi carek wê seraser
Nîşana sibê ye , fereca xêrê ne dûr e
Piştê wê sitêrê bi xwe berbanga sibê ye
Wê roj hilê rohnî têkeve şûna şevê ye
Wesiyeta Qazî Mihemed
Wesiyet
Bi navê Xwedêyê mezin û dilovan.
Ey gelê kurd û birayên min ên hêja!
Birayên min î qehrxwarî û gelê min î zorlêkirî!
Va ye ez di gavên herî dawîn ên jiyana xwe de me, ji bo xatirê Xwedê êdî dijminayiya hev nekin û pişta xwe bidin hev. Li hember dijminê zordest û zalim derkevin, xwe belaş nefiroşin dijminan.
Dijmin her û her dixwaze ku tenê karê xwe bi we pêk bîne û qed bi we re merhemetê naket; di her firsendekê de qed li we nabihure.
Dijminê gelê Kurd pir in, zordest û bê şêfqet in.
Sembola serkeftina her gel û netewekê hevgirtin û yekbûn e, piştgiriya gel a gişî ye. Her gelê ku yekîtî û tebayiya wî nebe; ewê hertim di bin destê dijmin de be. Tu tiştê we, gelê Kurd, ji gelên li ser rûyê vê erdê ne kêmtir e. Belkî hûn, bi mêranî, egîdî û hêjatiya xwe, ji gelên ku rizgar bûne li pêştir in jî. Gelên ku ji destê dijminên xwe yên zordest rizgar bûne; mîna we ne. Lêbelê yekîtiya yên ku xwe rizgar kirine hebûye, bila hûn jî mîna hemû gelên li ser rûyê erdê îdî bindest nebin. Bi yekîtî, nekirina hesûdiya hev û xwenefirotina dijminan hûn dikarin rizgar bibin.
Birayên min! Îdî bi dijminan neyên xapandin, dijminên Kurdan ji kîjan reng, destek û neteweyê dibin bila bibin, her dijmin in. Bê Birayên min! Îdî bi dijminan neyên xapandin,
dijminên Kurdan ji kîjan reng, destek û
neteweyê dibin bila bibin, her dijmin in. Bê merhemet in, bê wijdan in û rehmê bi we nakin. Dê we bi hev bidin kuştin, dê we li hemberî hev hev çavsor bikin û bi derew û xapandinê we bînin beramberî hev.
Ji tevî dijminên Kurdan, dijminê herî zalimtir, mel'ûn, Xwedênena û bêmerhemet Ecem in. Destê xwe ji tu sûcên li dijî gelê Kurd venakşîne. Di dirêjiya dîrokê de bi gelê Kurd re xerez û kîna vî gelî ya kevnar hebûye û heye jî. Temaşa bikin, binêrin gelek zilamên we yên
Cegerxwîn - Dengê Perîşanê (Lo Lo Pismamo)
Lolo Pismamo çima deng nakî
Serê xwe carek bilind ranakî
Leşkerê dujmin li çiyayê jor in
Weke xweşmêra j’hev bela nakî
Lolo Pismamo zanim xweşmêr î
Pismamê Ristem yan Êzdîn şêr î
Roja halanê, roja lêdanê
Mêr û gernas î dotmam bi gorî
Lolo Pismamo haya te j’te bî
çarika minê reş li serê te bî
Roja lêdanê mêr be l’meydanê
Kuştin tim hebî, reva te nebî
Dotmama te me, min çav kildaye
Derefşa Kawe, bo te hildaye
Rojek lêdanê, rojek razanê
îro lêdan e roja Kurda ye
Dengê min zîz e hewar û gazî
Serqot û pêxwas, birçî û tazî
êriş e lêxe pismamo lêxe
şerm û fehêt e îro tu razî
şalê Xerzanî rabe li xwe ke
L’pişta xwe girêde rext û fişek e
Pisamê min î, dotmama te me
Mi j’te re kil dane çavên belek e
ENVER’İN EVİNDE
Enver’in evi, Moskova’nın tarihi mahallelerinden birindeydi. Mütevazı bir evde yaşıyorlardı Enver ve ailesi.
Kar, ince ince yağarken kapının önünde bulduk kendimizi. Kapıyı, başörtüsünü sıkıca bağlamış, yüzünde sıcak bir tebessümle bir kadın açtı. Kadın, yer yer kırışmış yüzü, mavi gözleri ve daima gülen yüzüyle bana Maksim Gorki’nin “Ana” romanından çıkmış gibi geldi ya da ne bileyim, lise yıllarımda ilk okuduğum Rus romanı olduğu için ve hâlâ etkisinde olduğum için olabilir. Evet, karşımdaki kadının adı ne olursa olsun, o benim için şu an, “Pelage”ydi.
Enver’in, beni düşüncelerimden sıyıran sesini duydum:
—Bu, annem Dâne, dedi.
Dâne’ nin arkasında, kumral saçlı, yirmili yaşlarda, griye çalan yeşil renk gözleriyle biri daha duruyordu.
—Bu da, kız kardeşim Seteney, dedi.
Dâne, ellerimi, iki elinin arasına aldı, yüzüme, uzun zamandır görmediği bir diğer oğluymuşum gibi, şefkatle baktı.
Aksanlı bir Çerkezce’yle:
—Enver, hep senden bahsetti. Seni gördüğüme sevindim. Evimize hoş geldin oğlum, dedi.
Ah, böyle zamanlarda kelimelerin kifayetsiz kalışı yok mu?
Yanlış fiil çekiminin kurbanıyım yine.
—Biz, teşekkür ediyorum size, diyorum daha söylemeye çalışırken bile kulağa garip gelen bir Çerkezce’yle.
Seteney, halime güldü ama annesinin azarlayıcı bakışlarını üzerinde hissedince elini ağzına götürüp utandı.
Dâne, bana gülümsedi:
—Dilin dönmesin, niyetin güzel ya, o yeter, dedi.
Masaya oturduğumuzda, Dâne ve Seteney koca bir tepsi Çerkez mantısı hazırlamışlardı. Dileyene etli, dileyene patatesli. Mantının dumanı üzerindeydi.