yeryüzünün oyun bahçesinde
en baskın canlı olmamız
ayağımızın altında ezdiklerimizden
daha önemli kılmıyor bizi
havadan topraktan sudan
daha öte bir şey değiliz
yalnızca nereden geldiğimizi unutan
insanlarız
öyle basitçe konuşuyoruz ki dünya hakkında
sanki hayat bir mucize değilmiş,
okyanuslar
kutsal su
gökyüzü
bir rüya,
tüm canlılar
dost,
doğa ise tanrı değilmiş gibi,
yağmur tanrının gözyaşları,
bizler tanrının çocukları,
tanrı da dünyanın ta kendisi değil mi?
aşk olmadan da yaşarım ama
dostum dediğim kadınlar olmadan
hayatta kalmam imkansız
biliyorlar neye ihtiyacım olduğunu
daha ben bile fark etmeden
birbirimizin hayatında tuttuğumuz yer
başka hiçbir şeye benzemez