Herman Melville - Moby Dick
Aslında esere bir romandan ziyade o dönemin balina tanıtım kitabı desem daha yerinde olurdu. Balinaların tarihinin, biyolojik özelliklerinin ve çeşitlerinin ele alındığı kısımların yanında hikayenin kendisi hem sönük hem hacimsiz kalmıştır. Eser balinalarla ilgili İncil ve Kur'an'dan çeşitli kişisel eserlere varan birçok alıntıyla başlar. Anlatıcı eserin baş kahramanı Ishmael'dir. Tam bir klasik özelliği olarak esere hacim yapsın diye tasvir ve tarifler uzun tutulur ancak bunu çok da sıkıcı bir şekilde yapmaz. Denizler ve denizcilikle ilgili döneminin bilinen neredeyse tüm özelliklerini vermiştir diyebilirim. Hâttâ o dönemde çeşitli yanlış balina tasvirleri gerçekmiş gibi kabul gördüğünden dolayı dönemde yaşayıp hiç balina görmeyenler için detaylı bir balina tasviri de yapar. Balinalarla ilgili bir olay geçtiğinde o duruma uygun verilebilecek bir bilgi varsa o dönemki bilgisiyle alıntı yaparak sanki bir dipnot gibi araya sıkıştırır hatta balinanın içini bile tasvir eder. Aslında bunu yaparken balinaları, özellikle de ispermeçet balinasını oldukça över. Eserin yazarı Melville iyi bir Hristiyan'dır, Yunus peygamberin kıssasından bahsederken bunu kendince bilimsel dayanaklara dayandırmaya çalışır ve inanmayanları kınar. Bir kısımda denizciler mürekkep balığı görür ve içlerinden biri "Mürekkep balığı varsa balina da vardır." der. Araştırıldığında bu balinanın temel besin kaynağının mürekkep balığı olduğu görülür yani verdiği bilgiler gerçekten tutarlıdır. Eser aralarında İstanbul'dan, fesli Türk denizcilerden, Osmanlı'dan Tarsuslu Aziz Pavlus'tan, Tatarlardan, Timur'dan bahsedilmesi böylesine meşhur bir klasik olması açısından beni mutlu etti. Davy Jones'tan da bahsedilir. Davy Jones ölen denizcilerin bekçisi ve denizlerin şeytani efendisi olarak adlandırılan mitolojik
Ahhh Anneee... Üzümlü kekim (:
Ciddi bakışlı, griye çalan açık mavi gözlü kızıl saçlı on altı buçuk yaşında olan Anne, Marilla ve Matthew Cuthbert kardeşler tarafından evlat edinilmiştir. Green Gables’da bir çiftlikte yaşamaktadırlar. Matthew’in ölümünden sonra Anne, Oueen’s Akademisinden sonra Avonlea’da öğretmenlik yapmaya karar verir. Komşuları olan Harrison aksi bir ihtiyardır. Hatta bir gün tarlasında bir Jersey ineği gören Anne kendi ineği sanıp Diana adındaki en yakın arkadaşından yardım isteyerek onu ordan çıkartıp Bay Shearer’a satar. Aslında yanlışlıkla komşusu olan Harrison’un ineğini satmış. Kendi ineği bağladığı ahırdan kaçmamıştı. Kendi ineğini ona vererek barış imzalamışlardır. Marilla’nın başka bir komşusu olan Bayan Rachel Lynde tam bir ayaklı gazeteydi. Kasabada olup biten ne varsa hepsinden haberdardır. Anne’nin arkadaşlarından Jane Newbridge’e,Gilbert ise White Sands’a öğretmenlik yapmaktalardı. Onlar öğrencilere dayak atılmasına karşı değillerdi. Anne tam aksini düşünüyordu. Öğretmenliğim boyunca hiçbir öğrencime vurmayacağım onların sevgisini kazanacağım demişti. Bir okul günü Anthony Pye adındaki bir öğrencisi okula getirilmesi yasak olan bir paketi getirdi diye ona vurmuştu. Yine de onun sevgisini daha sonra kazandı. Anne Shirley ,arkadaşlarıyla beraber kasabayı daha güzel hale getirmek için Kalkındırma Derneği’ni kurdular. Bir gün Kalkındırma Derneği’nin binasını boyamak için kasabadaki herkesten para topladılar. Fakat boyacı yüzünden yeşile boyanması gereken bina maviye boyanmıştı. Marilla’nın uzaktan bir kuzeni vefat edince onun ikizlerini yanına alma kararını aldı. Dora çok uslu her denileni yapan makine gibi bir kız çocuğudur.Davy ise çokça soru soran oldukça yaramaz bir çocuktur. Anne’yi çileden çıkarmasına rağmen Anne ,Davy’i çok sevmektedir.Davy de Anne’yi çok sevip
Reklam
Anne Shirley, Green Gables’daki hayatına devam ederken artık Redmond Üniversitesi’ne gitme hayalini ertelemiş ve Avonlea okulunda öğretmenlik yapmaya başlamıştır. Bu karar, hem Marilla’yı yalnız bırakmamak hem de kasabaya katkıda bulunmak istemesinden kaynaklanır. Öğretmenlik kariyerinin başında Anne oldukça idealisttir; öğrencileriyle sadece ders anlatan bir öğretmen değil, onların karakterlerini geliştiren bir rehber olmak ister. Bu süreçte hayal gücünü ve duygusal zekâsını kullanarak sınıfında sevgi ve disiplin arasında bir denge kurmaya çalışır.
Anne’in sınıfındaki öğrenciler arasında özellikle yaramazlıklarıyla öne çıkan Anthony Pye dikkat çeker. Anthony, daha önce hiçbir öğretmenin baş edemediği, küstah ve zor bir çocuktur. Anne, ona cezadan çok anlayışla yaklaşmayı seçer. Zamanla Anthony’nin aslında sevgiye ve takdire ihtiyaç duyan bir çocuk olduğu ortaya çıkar. Anne’in sabırlı yaklaşımı sayesinde Anthony değişmeye başlar; bu da Anne’in öğretmenlikteki başarısını simgeleyen önemli bir gelişmedir.
Bu dönemde Anne’in sosyal çevresi de genişler. Avonlea Geliştirme Derneği kurulurken Anne ve yakın arkadaşı Diana Barry aktif rol alır. Dernek, kasabanın estetik ve sosyal yapısını geliştirmeyi amaçlar. Ancak bu girişim bazen komik sonuçlar doğurur; örneğin eski bir evi “iyileştirme” projesi beklenmedik şekilde başarısız olur. Bu olaylar, Anne’in iyi niyetli ama bazen gerçekçilikten uzak planlarının nasıl sonuçlanabileceğini gösterir.
Anne’in hayatındaki önemli değişimlerden biri, Marilla’nın uzak bir akrabası olan ikiz çocuklar Dora ve Davy Keith’in Green Gables’a gelmesiyle başlar. Marilla, sağlık sorunları nedeniyle bu çocuklara bakmayı kabul eder ve Anne de onların yetiştirilmesinde aktif rol oynar. Dora uslu ve kurallara bağlı bir çocukken, Davy tam tersine
Güzel ama baş karakterler geri planda kalmış biraz
Kal gele gele okuduğum bir kitap oldu. Maalesef. En son 4. Kitapta böyle hissetmiştim. Belki kitaptan keyif almak için uygun bir zamanda okumadım bilmiyorum. Odak anne den uzaklaşınca sıkıldığımı hissediyorum. Bu kitapta da odak anne'in 6 çocuğuydu. Baştaki istenmeyen mary maria teyze detayı güzeldi. Ama ben anne'in diğer kitaplarda olduğu gibi bu olumsuz bir karakteri de etkileyip değiştirmesini bekledim. Ancak mary maria teyze bişeyden bozuldu ve gitti. Ayrıca anne ve gilbertın green gables'tan bu kadar uzak olmaları canımı sıkmıyor değil. Beşinci kitapta yeni evlilerken uzakta olmaları çok da koymamıştı. Onda bile bir müddet marilla bayan lynde ve ikizler gelmişlerdi. Ben özellikle davy'yi çok seviyordum ve asıl onun maceraları yazılsa ilgmi çekerdi. Ne vardı bu kadar çocuğu green gables'a yakın bir yerde yapıp orada yaşasalardı. İngleside ne ya. Green gablestan hiç kimse yoktu. Bana birden anne in 6 çocuğu var bunlar da şöyle şöyle maceralar yaşıyor dediğinde ben karakterlerle yeni tanışmışım ısınamıyorum onlara ve maceralarına. Her ne kadar masum da olsalar bu böyle. Bu kadar yer tutup ana mevzu olmamalılardı. Tabi koskoca montgpmery'e ben mi öğreteceğim nasıl yazacağını? O öyle uygun görmüş. Ama en azından benim de okur olarak talebimin olması gayet doğal. Bak çoğu insan son bölümleri sevmiş. Neden? Çünkü son bölümlerde Anne ve Gilbert yoğunluklu, ikisinin aşkı, geçmişten tanıdık isimler vs geçiyor. O yüzden hikayeyi tanıdıklık hissinden dolayı yakalayabiliyorsun. Çocukların maceraları olmasın demiyorum tabi de bu kadar yoğun anlatılmasına gerek yoktu. Bende kitaba yabancılaşma hissi doğurdu. Ama yine de stresten uzaklaşmak istediğinde okunabilecek bir kitap olduğu gerçeği değişmedi.
Kitabı okurken kendimi huzurlu hissettim, büyük olayların olmaması ve her şeyin iyi sonuçlanması birçok insanın hoşuna gitmemiş ama benim için durum tam tersiydi. Kitabı eleştirecek olursam: Anne'in kendi kız arkadaşlarını bu kadar sevip de öğrencilerinden sadece erkeklerin üzerine düşmesi beni çok baydı. Sadece öğrencileri değil ikizlerden de sürekli dora'yı sessiz, sakin olduğu için hor görüyor ama davy'nin yaramaz olmasının onu daha da sevimli yaptığı hakkında her bölüm en az üç satırlık yazı var. Anne daha on altı yaşında ama gördüğüm en ama en erkek annesi karakter. Ve Anne'in Gilbert'a karşı en ufak bir his beslemeyişi çok hoşuma gitmişti ki bence Gilbert'ın aşkı tek taraflı kalmalıydı ama sonra bir baktık Anne Diana evlenmeye karar verdi diye birden Gilbert'tan hoşlanmaya başladı. (it's giving wlw). Ayriyeten yazar Anne'e benzemeyen kızları hep aşağılıyor mesela dördüncü charlotte, kız adeta Anne'e tapıyor ama yazar onun ne kadar gülünç göründüğün falan bahsediyor. Üçüncü kitabı hemen okumak istemiyorum biraz ara vereceğim. Anne Shirley'nin erkek annesi prototipi olmasını atlatmak için zamana ihtiyacım var.
Jack London'ın en güzel kitaplarından birisini daha okumuş bulundum. Oldukça keyifli, heyecanlı ve biraz da yorucu bir kitapdı. Çok beğendiğim.
Hikayeyi kitabın ana karakteri Humphery Van Weyden den dinliyoruz. Humprey, babadan zengin, daha öncesinde hiç zorluk görmemiş, çelimsiz fakat eğitimli, zekasını çok iyi kullanan bir kişidir. Yaşadığı feribot kazasında su içinde yaşam mücadelesi verirken, fok avına çıkan Hayalet isimli gemi mürettebatınca bulunur ve gemiye alınır.
Gemi kaptanımız Kurt Larsen oldukça güçlü , sert mizaçlı ve son derece materyalist ve acımasız birisidir. Aynı şekilde, mürettebatı da onun gibi zorba insanlardan oluşmaktadır.
Humphery Van Weyden kendisinin bir limana bırakılmasını ister fakat kaptan buna karşı çıkar. Yapacakları fok avı için artık o da geminin bir parçasıdır. Kitabı okurken kaptan ve ona ve onun korkutucu kişiliğine itaat eden mürettebatı görünce aklımda hep "Karayip Korsanları" filmi "Davy Jones" karakteri canlandı. Filmdeki merhametsiz kaptan"Davy Jones"u kitapdaki Kurt Larsende bulmak çok kolaydı.
Gemide birçok acımasız olaylar olur, bunlar acı dolu da olsa Humphery Van Weyden zarif kişiliğini zamanla güçlendirir.
Kaptanımızın aynı zamanda Shekaspeare, Darwin gibi insanların kitapları ile kendini geliştiren bir yüzü daha vardır. Van Weyden kendisi ile sık sık birçok konuda tartışarak, iletişimini güçlendirir ve kendisini zamanla diğer kişilere göre gemiide daha üst pozisyonda bulur.
Ama kaptanımız her aynı zalim kişiliğinde nefes almaya devam eder.
Gemiye kaza sonucu yeni kişiler katılır.
Bunlardan biri de Maud Brewster isimli kadındır.
Sonrası ise soğuk ve azgın okyanus içinde hayatta kalma mücadelesidir.
Hikayenin sonlarında çelimsiz, nazik bir beyfendi olan Van Weyden artık güçlü ve gerçek bir denizcidir.
Kaptanın, sen
Reklam
Reklam