Bize insan olmak, etiyle kemiğiyle canlı bir insan olmak bile zor geliyor. Yokmuşuz gibi davranmayı seviyoruz. Biz aslında ölü doğmuş insanlarız, .....
Belki gerçekten de canınız yandı! Fakat acılarınıza saygınız hiç mi yok? Söyledikleriniz doğru bile olsa, saygısızsınız, küçük bir gurur meselesi yüzünden; küçücük şeyleri dağ yapıp pazara salıp, kendinizi küçük düşürüyorsunuz. Dilinizin ucunda hep bir şeyler var, fakat korkudan geveleyip duruyorsunuz; açık açık konuşacak kadar cesur değilsiniz, korkak bir küstahsınız siz. Anlayışınızla övünüyorsunuz, ama sürekli tereddütte kalmak da sizin huyunuz. Neden biliyor musunuz? Çünkü kafanız çalıştığı halde kalbiniz karanlığa gömülmüş. Kalp karanlığa gömülmüşse, anlayış da olmaz. Ya bütün o şımarıklığınız, küstahlığınız, inadınız! Söylediğiniz her şey yalan, yalan, yalan!