Peki ben neden tüm benliğim olmak ya da olamamak arasında titrerken, geçmişim bir şimşek gibi geleceğimin uçurumu üzerinde patladığında ve çevremdeki her şey batıp ve benle tüm dünya battığında neden utanayım.
Hayatın çiçekleri hayelden ibarettir. Kaçı arkasından bir iz bile bırakmadan yitip gidiyor, pek azı meyve veriyor, ne çok daha azının meyvesi olgunlaşıyor. ....
Ah kardeşim!
Ve yine, olgunlaşmış meyveleri ihmal ediyor, küçümsüyor ve çürümeye bırakabiliyoruz .