Dilara
@ddlaraaa
33 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Özür dileyen insanları severdim. Herkes hata yapabilirdi fakat kimse, kimsenin hatasına katlanmak zorunda değildi şüphesiz. Bu yüzden özür dilemek ve teşekkür etmek hayattaki bütün ilişkileri ayakta tutan yegane sözlerdi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yanıtına yükleyebileceğim bir sürü mana vardı ama böyle davrandığım zaman insanlara zihnimde garip acılar, huylar yükleyip kendi hayatlarıyla hiç ilgisi olmayan hikâyeler yazıyordum. İşin kötüsü bunları kendimin uydurduğunu unutmam da çok olası bir ihtimal haline geliyordu.
Bu kitabı bir günde okudum. Açıkçası bir kaç güne yayacağımı düşünerek başlamıştım ama akıcı bir şekilde ilerleyince (özellikle giriş kısmı oldukça akıcıydı bana göre) bırakmak istemedim. Biraz da bırakırsam kaldığım yerden devam etmekte zorlanırım diye korktum ne yalan söyleyeyim. Bu korkumun sebebi kitabın beni tam olarak kelimelere dökemediğim bir ruh haline sokması. Depresife yakın diyebileceğim bir ruh haline.. Kitabı okurken gerçekten garip hissettim içimde bir yerlere dokundu. Belki de üstünde durmak istemediğim düşünmekten kaçtığım yerlere. Biraz rahatsız hissettim desem yalan olmaz :').Bu yüzden bırakırsam devam etmeye cesaret edememekten korktum gibi.
Kitaba geçecek olursak buna ilk sayfalarda yer alan "Hiçbir şey öncesindeki gibi yolunda olmayacak artık. Hiçbir şey bir daha sıradan, neşeli ya da tekdüze olamayacak; üç saate müzik dersine gidecek olmasına, ceketinin cebinde hâlâ onun anahtarları olmasına rağmen." Alıntısıyla başlamak istiyorum. Okuduğum andan itibaren boğazımı düğümledi ve kitap hakkında nasıl hissedeceğimi anlamamı sağladı.. Kitapta beklemediğim şeyler olmadı desem yalan olur bazı noktalarda beni şaşırttı ama genel olarak anlayabildiğim kafamda oturtmakta zorlanmadığım olaylardı. Josh, Rosie ve Will hepsiyle empati yapabildim ve onlara kalpten bir sevgi hissettim.
Kitaba başlamadan önce genellikle başrol kızımıza pek sempati beslenmediğini ve kızıldığını gördüm. Ama ben yaptığı şeyleri iniş ve çıkışlarını anlayabildim bir iki yer dışında kızmadım hiç. Evet okurken bende yoruldum ama onu anladım da. Aynı şekilde Will'i de anladım. Onu anlamak daha zahmetsizdi tabii.
Bunlar dışında kitap üçüncü kişi ağzından yazılmıştı. Pek beğendiğim bir yazım şekli olmadı ama kitabın havasına uyduğunu düşünüyorum bu yüzden pek sorun etmedim. Bu yazım
Herkesin kendine ait bir şeyi var mı sence? Yapmaları gereken bir şey gibi? Önemli bir meslekten falan bahsetmiyorum bu arada. Ama hepimizin, ne bileyim işte... bizi demirleyen bir çapaya ihtiyacı var mı?
