sanki ben bir yapbozum ve şimdi eksik parçalarım var, bu yüzden de o saf bütünlük hissini bir daha asla tadamayacağım.
yazdığım kelimeleri çok seviyorum, sonra onlardan ne kadar nefret ettiğimi fark ediyorum. sanki kaderimde daima kendimle savaş hâlinde olmak var.
bence hepimiz zırh giyiyoruz. bence giymeyenler aptallık ediyor, dünyanın keskin kenarları tarafından tekrar tekrar yaralanmanın acısını yaşama riskine giriyorlar. ama bu aptallardan öğrendiğim bir şey varsa o da savunmasızlığın çoğumuzun korktuğu bir güç olduğu. zırhını çıkarmak, insanların seni olduğun gibi görmesine izin vermek cesaret ister. bazen ben de senin gibi hissediyorum: insanların beni olduğun gibi görmesi riskini göze alamam. öte yandan zihnimin derinliklerinde bir ses var, bana sürekli, “bu kadar ihtiyatlı davranarak çok şey kaçırıyorsun,” diyor.