Reklam
“bu dünya öyle bir yer ki… sizi barıştıran her kimse, savaştıran da odur! ve sizi her kim doyuruyorsa, bilin ki aç bırakan da odur!”
çünkü insan denilen varlık, sadece ebeveynlerine ve o ebeveynlere benzeyenlere güvenebilen aptal bir çocuktu. hatta bütün hayatı, anasıyla babasından farklı görünen herkesten korkmak ya da nefret etmekle geçiyordu. ne de olsa insan bir türlü büyümüyor ve hep çocuk kalıyordu. çünkü kurduğu toplum tersine işleyen bir kuvöz gibiydi. insanın duygusal zeka gelişimini mutlaka bir noktada durduruyor, hatta geriletiyordu. öyle olmasa, tekerleğin icadı dahil, tüm insanlık birikimini kullanarak binbir güçlükle gittiği ay'a, ülkesinin bayrağını diker miydi? aptal bir çocuk gibi...
ben de, ne zaman çaresiz kalsam yaptığım şeyi yapıp gerçeklerden kaçtım. yıllardır aynı yere kaçıyordum. bir hayale... tam habil'i öldürecekken kabil’in karşısına çıkmamla başlayan bir hayal. önce kabil'in öfkesini onunla konuşarak dindiriyor, ardından iki kardeş arasında sonsuz bir barış sağlıyordum. ancak asıl hayal sonrasına dairdi. çünkü hayal etmesi en zor olan oydu: kabil habil’i öldürmemiş olsa, bugün dünya nasıl olurdu?
sonuç olarak, geçmişte birileri kitle imha silahlarına sahip olduğu yalanıyla ırak'ı işgal edip bir milyon insanın ölümüne yol açtığı için bugün başkaları dünyanın yuvarlak olduğuna bile inanmıyordu. haksız da sayılmazlardı. çünkü bunca insanın tek bir yalanla katledildiği dünya, ancak düz ve kanlı bir daire olabilirdi. tam da bir arena gibi! bu yüzden dünyaya geldiğinden beri insan insanı öldürüyor ve yıldızlardan başka seyircisi olmayan bu vahşet asla bitmiyordu.
Reklam