Ah Dostoyevski, bu kurduğun düşe hepimizin hala o kadar ihtiyacı var ki. 1877 de yazarken sen bunları; sesindeki coşkuyu karamsarlıktan sıyrılmaya çalışan umudu ben çokça hissettim buralarda. Ama işte 2023 den sesleniyorum sana, sevemedik birbirimizi kendimiz gibi; yetemedik birbirimize, sığamadık ve yetinemedik kendimize ait olana ve büyüdükçe büyüdü içimizdeki bitmek bilmeyen hırs. Ne savaşlar bitti, ne akan kanlar durdu.. Belki bir yerlerde adaletin adı giyotin değil artık.. Belki... Hayır hayur ben de karamsar olmayacağım; ben de 2023 de çok kötü, hiç iyi bir şey olmadı bunca geçen zamanda demeyeceğim... Geçirmekte olduğumuz şu zor günlerde, senin de haykırdığın gibi, çok şükür ki hâla "vazgeçmeyenler" var ; umut etmekten, birbirini sevmekten, hiç bir din dil ırk vs ayırt etmeden dünyanın güzel bir yer olabileceğini göstermekten, karşılıksız yardımlaşmalardan, birbirini anlamaktan vazgeçmeyenler var.. Ve onlar iyi ki var... Sana çokça selam Dostoyevski.. Ve herkese birbirini sevmesi duasıyla.. Keyifli okumalar...