Uzaklardan bir melodi gibiydin. Belki de hiç mi hiç duyamayacağımı sandığım bir melodi... Geldin ve duydum, ruhumdaki senfoniye döndün. Bir teşekkür, kuru bir teşekkür... Varlığına, gülüşüne, ömrüne, var oluşuna... Ne büyük bir sevabım varmış ki seni tanıdım, gördüm. Gözlerine, ruhuna dokunabildim. Ve ne de büyük bir günahım varmış ki gördüğüm gün seni buralarda bırakıp gideceğim…