"Bence bazen dışarıda bir şeyler aramaya o kadar kaptırıyoruz ki, tam önümüzdeki güzellikleri fark edemiyoruz. Nasıl fark ettiğimizin bir önemi var mı, kıskançlık ya da her neyse? Önemli olan, fark etmemiz."
Bu yazarları genelde okumayı seviyorum çünkü kitaplarının dili oldukça sade, akıcı ve eğlenceli oluyor. Ancak ne yazık ki bu kitap beni pek etkileyemedi. Hatta yazarların okuduğum kitapları arasında en sevmediğim kitap olduğunu söyleyebilirim.Konusundan kısaca bahsetmek gerekirse; Molly kendine bir ev arkadaşı ararken hiç beklemediği bir şey oluyor ve karşısına bir erkek ev arkadaşı çıkıyor: Declan. Declan başka bir kadına âşık, Molly de başka bir adama. İkili, hoşlandıkları kişileri kıskandırmak için sahte bir ilişki yaşamaya karar veriyor. Tabii ki hesap etmedikleri şey, zamanla birbirlerine karşı gerçek duygular geliştirmeleri oluyor. Aslında konusu romantik komedi sevenlerin hoşuna gidebilecek türden. Kitap oldukça yumuşak, tatlı ve çerezlik bir okuma sunuyor. Fakat ben biraz daha yoğun duyguların, çatışmaların ve hatta hafif toksik ilişkilerin olduğu romantik kitapları sevdiğim için bana pek hitap etmedi. Bu yüzden okurken çok heyecanlanamadım. Yine de beklentiyi çok yükseltmeden, tatlı ve soft bir romantik kitap arayanların şans verebileceğini düşünüyorum.
Bence Hayden gün yüzü görmemek için oluşturulmuş bir karakter ya kızı kaçıran kaçırana. Her eline geçiren işkence ediyor yav. Hayden, Nolan tarafından kaçırılıp tutsak edilmiş ve ejderhasını ortaya çıkarmak için işkence görmüştür. Yorumum SPOILER içerecek. Hayden’ın kraliyet soyundan olması gerçeği Ejderha Tayfamızı çok endişelendirmektedir. Çünkü bütün doğa üstü varlıklar onun gücü ve pulları için savaşacaktır. Neyse ki bu kitapta kız bağlarını tamamlıyor. Ama ne oluyor tahmin edin Delenay ve annesi Dekan Robinson onu Nolan’a veriyor neyse ki bizim kızın içinde ki ejderha hem Corbett klanını hemde Nolan’ı temizliyor. Ve son bölümde 12 yıl sonrasında çocuk sahibi olup mutlu bir aile olduklarını okuyoruz. Kitap 8 puanı hak etmiyor olabilir ama sonu iyi bitti diye içimden geldi. Bizi Birleştiren Bağlar serisiyle evet benzer yanları vardı ama çok yüzeysel bir kitaptı. Mesela Wren karakteri birilerinden kaçıyor. Bizim kızla birden arkadaş oluyor falan fistan. Büyük ihtimalle yazar onun için de ayrı bir reverse harem seri düşündüğü için bu şekilde yapmış. Ama okuyacağımı sanmıyorum her ne kadar kısa kısa olsa da kitaplar. Smut çok yoğundu. Replikler de biraz fazla dark ve klişeydi. Bu kadardı yorumum gkwplcşaşd.
Reklam
Sonunda seriyi bitirdim ve maalesef benim için beklentilerin çok altında kalan bir final kitabı oldu. Açıkçası 200-250 sayfada rahatlıkla anlatılabilecek bir hikâyeyi 560 sayfaya yaymak bana oldukça gereksiz geldi. Kitap boyunca gün gün ilerleyen anlatım bir noktadan sonra iyice tekrara düştü. Sürekli aynı sorunlar, aynı konuşmalar ve aynı döngüler içinde dönüp durduk. Bir ara gerçekten "artık bir şey olsun" diye sayfa çevirdiğimi fark ettim. Bitmesi gereken yerde bitmeyen kitaplardan biri oldu benim için.
Serinin genelini düşündüğümde de fikrim değişmedi. Bana göre fazla abartılmış bir seri. İnsanların neden bu kadar sevdiğini hâlâ anlayabilmiş değilim. Benim için serinin en iyi kitabı ikinci kitaptı, onu da çok büyük bir hayranlıkla değil, severek okumuştum. İlk kitaptan zaten hiç hoşlanmamıştım. Bu son kitap da beklentilerimi karşılayamayınca seriyi genel olarak vasat bulduğumu söyleyebilirim.
Bu kitapta üç kardeşin ortancası olan Cal'ın hikâyesini okuyoruz. Açık konuşacağım; Cal karakterini hiç sevemedim. Belki geçmişi zordu, belki babasından yıllarca psikolojik şiddet gördü, belki sürekli aşağılandı ama yine de karaktere karşı bir sempati geliştiremedim. Çünkü benim sevemediğim karakter tiplerinden biri tam olarak buydu. Sorunlarıyla yüzleşmek yerine kaçan, mücadele etmek yerine pes eden ve çözümü alkolde ya da başka zararlı alışkanlıklarda arayan karakterlerle bağ kuramıyorum.
Cal'ın yaşadığı şeylere üzülmedim demiyorum. Elbette zor şeyler yaşamıştı. Ama sürekli aynı döngünün içinde kalması beni çok yordu. Kendini yetersiz hissediyor, sonra kaçıyor. Bir hata yapıyor, sonra yine kaçıyor. Bir şeyler yoluna girecek gibi oluyor, sonra yine aynı davranışları sergiliyor. Bir noktadan sonra karakter gelişimi görmek istedim ama bunu yeterince göremedim. Özellikle Lana'yı
Serinin ikinci kitabını da bitirdim. Açık konuşacağım; ilk kitabı pek sevmeyen azınlıktan biriyim. Hatta o kadar hayal kırıklığına uğramıştım ki ikinci kitaba başlamayı bile düşünmüyordum. Ama seriyi okuyan çoğu kişinin favorisinin bu kitap olduğunu görünce bir şans vermek istedim. İyi ki de vermişim çünkü ilk kitaptan kesinlikle daha başarılıydı.
Öncelikle anlaşmalı evlilik konusuna zaafım olduğunu söylemem lazım. Ne kadar klişe olursa olsun, iyi işlendiğinde büyük keyifle okuyorum. Bu kitap da tam olarak bu trope üzerine kurulu. Declan ve Iris'in hikâyesini okumak genel anlamda keyifliydi. Özellikle Iris'i oldukça sevdim. Güçlü, çalışkan ve kendi ayakları üzerinde duran bir karakterdi. Bazen beni sinirlendirdiği yerler oldu ama genel olarak davranışlarının mantığını anlayabildim.
Declan ise kitabın büyük bölümünde tam anlamıyla bir işkolikti. Bazı sahnelerde gerçekten saçını başını yolduracak kadar sinir bozucuydu. Ancak karakter gelişimini görmek hoşuma gitti. Kitabın başındaki adamla sonundaki adam arasında belirgin bir fark vardı ve bunu okumak keyif verdi.
İlk kitaptaki zorlama komedi anlayışı ve sürekli komik olmaya çalışma çabası beni çok rahatsız etmişti. Bu kitapta ise yazarın bu konuda kendini geliştirdiğini düşündüm. Declan ve Iris'in atışmaları çok daha doğal ve zekiceydi. Hatta bazı sahnelerde gerçekten güldüğümü itiraf etmeliyim. Aralarındaki diyaloglar hikâyeyi taşıyan en güçlü noktalardan biriydi.
Romantizm kısmına gelirsek, Iris'in duygularını çok daha inandırıcı buldum. Onun hislerinin yavaş yavaş geliştiğini görebiliyorsunuz. Declan tarafında ise biraz eksiklik hissettim. Bir noktaya kadar hiçbir şey yokken bir anda "hoşlanıyorum, âşığım" seviyesine geçmesi bana çok ani geldi. Sorun karakterde değil, daha çok yazarın bu geçişi yeterince iyi
Büyükada’nın huzurlu atmosferinde, Rum Yetimhanesi’nin gölgesinde başlayan bir gezi ne kadar karanlık bir kâbusa dönüşebilir? Mimar Sinan Fakültesi öğrencisi Berkan ve Melike’nin kafalarını dağıtmak için çıktıkları bu yolculukta başı kesilmiş, çürümeye yüz tutmuş bir cesetle tam bir kırılma noktasına ulaşıyor. Goncagül Haklar, "Ölüm Soğuk" adlı polisiye romanında okuyucuyu tam da bu dehşet anıyla selamlayarak içine çekiyor. Kimlik tespiti neredeyse imkansız olan bu gizemli ceset, adli tıbbın duayeni Adil Hoca’nın ellerine teslim edildiğinde ise sıradan bir cinayet dosyası, sınırları aşan bir bulmacaya dönüşüyor. Adil Hoca’nın "Katil inatçıysa ben de inatçıyım" diyerek iğneyle kuyu kazar gibi yürüttüğü otopside maktulün bir organ vericisi olduğu ve Japonya bağının bulunması, Cinayet Büro’nun deneyimli ismi Nihat Komiser ve ekibe yeni katılan Gülcan Komiser için akıl almaz bir takibin başlangıcı oluyor. İstanbul’da başlayan bu vahşi düğüm Japonya’dan Kamboçya’ya, oradan sırlar dolu geçmişiyle Van’a kadar uzanırken, her cevap aslında yepyeni bir soruyu doğuruyor. Okurken kendinize sürekli bu bir tarihi eser kaçakçılığı mı, yoksa maktulle bağı olan ve aniden ortadan kaybolan Ezgi’nin sessizliğinde saklı bir intikam öyküsü mü?
Prof. Dr. Goncagül Haklar, alanındaki mesleki uzmanlığını ve detaylara olan hakimiyetini kurguya o kadar rafine bir şekilde yedirmiş ki, adli tıp incelemelerinden tarih ve arkeoloji bilgilerine kadar uzanan yoğun satırlar okuyucuyu bir an bile boğmuyor.
Hikayede çok fazla karakter yer almasına rağmen, ne olayların akışı kesintiye uğruyor ne de o yüksek tempo sekteye uğruyor.
Sayfalar boyunca ipuçlarını birleştirip katilin kim olduğuna dair teoriler üretirken, finalde karşılaştığınız o büyük ters köşe ise tüm tahminlerinizi boşa çıkarıyor.
Ember Hollow serisinin son kitabı ve ne yazık ki veda ettik artık seriye
Uzun zamandır ejderha temalı okuma yapmak istiyordum ve o da bu seri oldu.
En sevdiğim olayda şu, serinin devam kitaplarını asla beklemedik ve arka arkaya okuduk.
Hız denince de Canımmm yayınevim #noxyayınları
Ben uzatmadan ve çokta spoi vermeden hemen son kitaba değiniyorum.
Hayden'i kaçıran kişi tahmin edilen değil ,Nolan. Ve ona prenses olduğunu, güçlü bir ejderha olduğunu, şekil değiştirmesi gerektiğini söyleyerek onu korumaları gerektiğini öne sürüyor. Eşlerinin ona âşık olmalarından dolayı şekil değiştirmesi için baskı kurmada faydası olmayacağını söylüyor. Ama ki bunu demesinin de sebebi var. Nolan'ın amacı Hayden'in gücüne erişmek. Ama neyse ki,
Kurtların olduğu sürü tam olarak on altıncı günde Hayden'i kurtarıyorlar ama ki bizim kız artıık bir hayli bitik durumda.
Ceal, de bu süreçte tamamen kontrolünü yitiriyor ve kimseyle bir iletişim durumu dahi yok. Hayden'in yanına gidince de onun da dönüşmesine sebep oluyor. Hatta sıkı durun bizim kız gerçekten prenses
Kitabın kapağının hep Pembe morlu olmasının sebebi de sanırım bizim kızın renginden ötürü.
Nolan'ın onu kaçırmasının sebebi de yukarı belirttiğim gibi o pulları almak ve onun yaşam enerjisiyle de yenilmez olmak.
Cillian, alfa olan da bu yaşananlardan sonra artık eş bağı durumuna değiniyor. Yani bizim kızın başına bir şey gelmeden önce hissetmek adına bunu söylüyor aslında.
İkinci kitapta öldürülen bir Profesör vardı. Onun için inceleme durumları da hatta devam ediyor. Ve bizim Eston da bu süreçte bir güzel esiyor falan
Dekan'ın kızı da maşallah rahat durmuyor. Nolan'a kadar eli kolu bir hayli uzun ve hatta ejderhaların olduğu sürü bizim kızın ailesini yok eden sürüye de bilgiler veriyor. Birazcık spoi olacak ama her şey dekan ve
Reklam
Reklam