Defne Demir
@defnedemiir
“Yol kenarında hiç kıpırdamadan yatıyor. Adını tasmasından okudum, araba çarpmış galiba. Çok üzgünüm, Nora.”
…
Nora eve girince sessizlik gürültüyü bastırdı. Kedi mamasının kokusu. Voltaire’in yarısını bıraktığı mamayla dolu kap hâlâ orada duruyordu.
Yeni doğmuş ve doğar doğmaz sur dibindeki bir çöplüğe terk edilmiş küçük bir kıza, kendi çocuğumdan sakladığım ne varsa bir bir anlatmıştım. Bilsin istemiştim. Çocukları korumak için onlara anlatmadığımız her şeyin onlar için tehlike olduğunu bilsin. Korurken korunmasız bıraktığımız çocuklardan çok ama çok farklı büyüsün.
Bir gün tinerci çocuklar kör bir dilencinin önündeki paraları alıp kaçmışlar. Peşlerinden gidememiş. Tinercileri yakalayıp ellerinden o parayı alarak kör dilenciye geri vermenin adaletini bir türlü bilememiş. Çocuklar mı açlıktan ölsün, kör mü? İşte bu soru benim en vahşi hikayem. Aklımdan geçenin vahşeti kalbime işler diye çok korktum.