İçimde şehirler yıkılıyordu. Saat kuleleri, yüksek binalar, köprüler, caddeler yerle bir oluyordu. Büyük bir gürültü ve her şeyi yıkan bir toz bulutu. Göktaşı yerküreme çarpmıştı.
Yakalayıp canını aldığı ceylana, yemeden önce son bir kez şefkatle bakan bıçkın bir çakal gibi gerçekdışı, bir o kadar yalandan, “Benim için çok önemlisin. Bunu biliyorsun. Seni sevdim ama...” dedi. Allah kahretsindi bu “ama”ları.