Biz hiç olduğumuzu biliyorduk,acı çekiyorduk hiçliğimizden.
Yazmaya başlıyorum defter kirlendi sanıyorlar. Cehaletin dilini işte ilk kez o zaman anlamaya başladım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Beni neyin beklediğini bilmiyorum. Ama beni güzel günlerin beklediğine inandığım günler çoktan bitti.
Kim bir defterde benim adımı geçirmek lüzumunu hisseder ki?
Bir ev nedir? diye düşündüm: kardan yağmurdan korur insanı, penceresi vardır, dışarıya bakarsın, ama dışarıda değilsin, hem hayata aitsin, hem kendi fanusundasın.
“Acılar diniyor, anılar köreliyor .”
