İnsan, ömrünü başkalarının bitmeyen kırgınlıklarını omuzlamak için yaşamaz. Herkes kendi yükünü taşır; fakat hiçbir yük, başkasının gönlünü incitme hakkı vermez. Bazı kapılar gürültüyle değil, sessizce kapanır. Mesafe bazen bir küslük değil, insanın kendine gösterdiği hürmettir.
"Benim davranışımı o belirler"
"Bir iş adamı arkadaşıyla yürürken, her gün gazetesini aldığı bayide durur.
Adama ‘Günaydın’ der güler yüzle.
Satıcı ekşi bir suratla ve gayet kaba bir şekilde gazeteyi uzatır.
İş adamı gülümseyerek teşekkür eder, giderken de ‘İyi günler’ der.
Arkadaşı şahit olduğu bu kabalıktan şaşkın,‘Bu satıcı hep böyle kaba mı davranır?’ diye sorar. ‘Evet,ne yazık ki öyle’ diye yanıtlar iş adamı.
Arkadaşı, ‘Peki, sen hep böyle nazik ve kibar mı davranıyorsun bu adama?’ diye üsteler.
‘Evet’ der iş adamı.
‘Peki, o sana böyle kötü davranırken sen niye ona ısrarla iyi davranıyorsun?’ diye merak eder arkadaşı.
İş adamı gülümseyerek,
‘Onun tavrının benim tavrımı etkilemesine izin veremem.
Onun gibi davransaydım, benim davranışımı
o belirlemiş olurdu. Günümü ona öfkelenerek berbat
etmeye hiç niyetim yok.
O mutsuz olmayı seçiyorsa, bunu değiştirmeyi de yine
sadece kendisi seçebilir.
Ama bir şey kesin.
Nasıl hissedip davranacağıma başkalarının karar vermesine izin asla vermem.’ der..."
"Ne olduğunuza başkaları karar vermesin,
siz karar verin. Size başkalarının değer biçmesine izin vermeyin, kendi değerinizi kendiniz belirleyin."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Kızılderili şefleri trenle Newyork’a getirildi.
Bir heyet kendilerini karşıladı.Konuklara toplantı öncesi kenti gezdiriyorlardı.Sokaklardaki insan seli, arabaların, iş makinelerinin gürültüsü kızılderilileri şaşırtmıştı...
Bir ara Oglala lakhotaları’nın şefi ve şamanı Karageyik bir ağustos böceğinin şarkısını duyduğunu söyledi.Diğer reislerde onayladı ama beyaz adamlar inanmadı.Kentte ağustos böceğinin olmayacağını, olsa bile bu gürültüde duyulamayacağını söylediler.Karageyik ısrar etti.Arabayı durdurdu,indi, ilerideki parka gitti ve bir ağaçta ağustos böceğini gördü.Amerikalılar şaşırmıştı...
“olamaz” dediler, “sende doğaüstü güçler var.”
“hayır” dedi karageyik,
“ağustos böceğini duymak için doğaüstü güce ihtiyaç yok.”
“o zaman biz niye duymadık?” dediler.
Kara geyik cebinden metal bir 50 sent çıkardı, kaldırımda yürüyen insanların arasına yuvarladı.Bir anda herkes “acaba benden mi düştü?” diye paraya bakmaya başladı.
karageyik yanındakilere sordu:
“anladınız mı?”
“anlamadık” dediler.
anlattı;
“bir insan için önemli olan, nelere değer verdiğidir. Çünkü her şeyi ona göre duyar, ona göre görür ve ona göre hisseder.Siz doğaya değer verseydiniz, ağustos böceğinin şarkısını duyardınız...”
Gerçeklerde biraz (: Yok kendime dahi torpil yok.Duygu ve Düşünce
Yaşarken olenler, olmüşken yaşayanlar, oldüğü için ölenler...
Hayatımda sevdiğim tek tük insan vardı. Toprağa dönüştüler. Şerefsize dönüşenlere bir şey olmadı.
Ya yaşarlarken ya da olmüşlerken kaybettim. Sevdiklerim olarak kaybettim ama asıl kaybeden o yaşayanlardı ama oldükleri için umrumda değiller ve o yüzden kayıp ya da kazanç olayına bile değinmiyorum.
Daha küçük acılarda omurgasını yamultanları affetmeyeceğim. Onlar da kendini affetmesin. Ya da pek bir şeye maruz kalmadan çok şeye maruz bırakanları.
Hayatın zorlaştırıcılığında rol oynayan herkes suçlu. Ve affetmiyorum. Bugün affetmeyen tarafındayım.
Büyük oldukları için hürmet beklerken büyük gibi davranmayanlara ise öfkem de var. Yaşınız aşağılık oluşunuzu örtememiş. İğrenç oluşunuzu kapatmamış ne saygısı?
Beni ölünce beni yiyecek olan kurtçuklara dahi saygıyla yaklaşırken onlar bir kurtçuk seviyesinde bile değil. Ne saygısı cidden?
Acizlik ve pştluk saygı duyma algıma girmiyor. İnsan o yaşına kadar hiç mi kendini sorgulamaz, hiç mi kendini adam etmeye çalışmaz, hiç mi bir şeyleri düzeltmeyi düşünmez?
B.k yemeye başlayıp nefeslenmeye dahi fırsat bırakmamışlar. B.k havuzu olup yaşlarından ötürü, sadece yaşlarından ötürü böbürlenerek yürüyorlar.
Büyümek gerçekten saygıya baksaydı çoğu insan Dünyaya geldiği ilk andaki haliyle kalırdı. Bu senin emeğinle ya da çabanla hak etmiş olduğun bir şey değil. Ne saygısı? Benden fazlaca gün yaşamışsın. Ona rağmen bir halta yaramamış. Ne saygısı?
Saygıya da basit gözüyle bakıyorsunuz: Yaşla sınırlandırılması ya da yaşın içinde olması basitliğini gösteriyor. Ezberden bozma hiçbir şeye saygım yok. Ağlayarak amel defterlerine yazabilirler.
Layıkıyla olamamış olduğunuz hiçbir şeye saygı duymam ben. Mesafeden ikinci çoğulla konuşurum, saygıdan değil.
Siz de aslında hak etmediğinizi
04.15Şiir
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer,
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın.
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer;
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret,
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın.
Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın,
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..
İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak,
Bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun
(Her Şey Sende Gizli)
İyi başlasam bile olümle bitti (+18)Hayata Dair
2 günde ne olmuşsa biraz son nefesimi veriyor gibi hissettim. Ruhum bedenimden çıkmış da boşluğa düşmüşüm, kilitlenmişim, robotik hareket ederken aslında nefes alış verişimde bile gayret göstermem gerekecek kadar tükenmiştim.
Bu neyin dalgasıydı ve nasıl bir anda olmuştu bilmiyorum ama bekledim.
İçimde ya bir şeyler olüyordu ya da olenler çözülüyordu.
Olenlerin cenazesinin kaldırılması izinden geçiyordu. İzin verdim işte.
Yaşamadığım ya da farkında olmadan biriktirdiğim bir şeyler varmış demek ki. Bu süreçte biraz agresif ve aşırı sessizdim. Akşam yemeği dışında kalabalığa o kadar katılmadım. Kendimle baş başa kalıp içimin derdini anlamam ve bir şeyler yapmam gerekiyordu. İştahım da kapanmıştı. Kahve bile içmemiştim o derece.
Ve demek ki o kadar ağır bir şeydi. Tuhaftı. Sanırım ilk kez buna doğru düzgün bir sebep bile bulamadım. Ama büyümem için tabi ki deri değiştirmem gerekiyordu. Bunun yüreğimin oluyor gibi hissettirişi belki o izinlere geç kalmamdandı. Bize artık baya küçük gelmiş tişörtün verdiği o rahatsızlık, sıkıştırma, boğma ve artık soymak mümkün değil, kurtulmak için kesip atman gerekirdi ya o tarz bir şey oldu.
Geç kalınmışlık olmasa acısı da olmazdı. O her neyse bilmediğim için üzülürken geç de olsa daha da geç olmamış olduğu ve olduğu için sevindim tabi ki.
Sanki öğlen matın üstünde "Hazırım ya, olmeye hazırım artık. Geleceksen gel. Ne bu, yorgun ve halsizim. Yüreğim okyanusa atılan bir kaya gibi acı çekiyor ama içim rahat. Bu sefer olacak mı, olsunnn. Bitmeden başlamaz, ölmeden doğulmaz. Bedenim mi olecek yoksa benliğim mi?" diye mayışmış halde düşünüyordum. Ve zaman o kadar yavaş aktı ki, saati 5-6 sanarken daha 2 imiş. Son gücümü temizlik perilerine vermiştim. Ne yapayım yaşam alanımın düzenli ve temiz olmasını seviyorum. Olümde dahi düzen ve bütünlük