Sahipsiz Mezara Dönmüş İnsan - Kavli Garib Çoban
Vakit o vakit değil, taa ki kendimi affedene kadar.
Yorulduğunda gelirim, ne kadar oldu olmayalı?..
Çünkü sevgi kuşu hep gönüldedir.
B/aşka zamandayız insan insandan kendini, kendinden esirgiyor.
Derin bir insan derin sorular sorar kendine.
Derin bir gönül hayatınızın derinliklerine iner.
İki zeki insan aşık olamaz, gerçek aşkın bir aptala ihtiyacı vardır.
Bir bak bakalım, ne kavgalar verdiğin hayat.
Ne kadar sürüyormuş?..
Bu kadarcık süre!..
Bütün o kavgalara değiyor muymuş?..
Sanki dünyada sadece gündüzün bir saati kadar kaldıklarını sanırlar. Ahkaf-35)
Sana temin ederim ki, yaşayabilmek için elimden gelen ve gelecekte de yapabileceğim her şeyi yapıyorum.
Ey gönül bana inan.
İki zeki insan aşık olamaz, gerçek aşkın bir aptala ihtiyacı vardır.
Bir yere gitmeliyim, çok uzaklara.
Yapmayacağım.
O halde yeniden doğmalıyım, dönüşmeliyim!..
Kime, neye?..
Zamanında ölmek gibi.
Ama sonuna kadar yaşamak.
Dua böyle sesleniyor.
Kendine layık ol.
Ve putlarınıza cevaplamaya hazır olmayabileceğiniz sorular sorar.
İki zeki insan aşık olamaz, gerçek aşkın bir aptala ihtiyacı vardır.
Ve eğer bir gün gitmek istersen, benim için endişelenme, ben iyi olacağım.
Dağda bir çoban çeşmesinin kıyısında diz çökerek, çamurla yeni bir kalp yapacağım kendime.
Reklam
Güzel bir hayatı kimse tesadüfen inşa etmez. Kimse bir sabah uyandığında, sırf bir zamanlar bunları dilemiş olduğu için kendini anlam, amaç ve zarafetle çevrili bulmaz. Anlamlı bir hayat, yavaş yavaş, parça parça seçilir: okuduğumuz kitaplar, girdiğimiz odalar, yakınımızda tuttuğumuz insanlar, kök salmasına izin verdiğimiz fikirler. Ve eğer yaşadığınız hayatı sevmiyorsanız, bunun nedeni nadiren daha iyi bir hayatın ulaşamayacağınız yerde olmasıdır. Bunun nedeni, size bu hayatın sizin şekillendireceğiniz bir şey olduğunu kimsenin söylememiş olmasıdır ve bu yüzden hiç başlamamışsınızdır.
Uzun yıllar boyunca neden içimde sessiz bir acı taşıdığımı ve bunun nedenini tam olarak anlayamadığımı kavramam yıllarımı aldı.
Geriye baktığımda, mutsuzluğumun büyük bir kısmının aslında hiç seçmediğim bir hayatın içinde yaşamaktan kaynaklandığını görüyorum. Seçmediğim yerlerdeydim, çizmediğim yollarda ilerliyordum, etrafım tıpkı hava olayları gibi kendiliğinden oluşan koşullarla çevriliydi. Bunun kendine özgü bir yalnızlığı var. Kendi hayatınızın tam merkezinde durup, bir şekilde, kendinizi onun içinde bir misafir gibi hissetmenin yalnızlığı.
Hayatın acımasız olmasından değil.
Çünkü o benim değildi.
İnsanların mutsuz olduklarını ve bunun nedenini belirtemediklerini söylediklerinde aslında tam olarak bunu kastettiklerine inanmaya başladım. Memnuniyetsizlik her zaman hayatın kendisindeki bir kusur değildir. Çoğu zaman, kişinin kendisi tarafından değil, miras yoluyla edinilen bir hayata karşı sessiz bir protestodur. Yaşayan kişi dışında herkes ve her şey tarafından şekillendirilmiş bir hayat.
Şimdi sonsuz bir güzellikler silsilesinin ortasında yaşıyoruz. Dergiler ve filmler, reklamlar ve parlak, kayan ekranlar; her biri aynı nazik vaadi fısıldıyor: Bu da bir gün sizin olabilir. Ve yine
"Şimdiler de kendimi sevmeye başladım.Belki de her şeyin düzelmesi için insanın önce kendine değer verip,canının kiymetini bilmesi gerekiyordur."
Reklam
Reklam