Artık kapım herkese açık değil; her gelene yer açtım, her gidene sustum ama insan en çok değerini bilmeyenden yoruluyor. Herkesi içeri buyur etmenin misafirperverlik değil, bazen insanın kendine yaptığı bir haksızlık olduğunu öğrendim. Bundan sonra kapım da kalbim de seçici; değer bilene açık, haddini aşana kapalı. Artık iyi niyetimi herkese dağıtmıyor, kıymet bilene saklıyorum. Sessizliğimi zayıflık sananlara karşı duruşumla cevap veriyorum. Herkese yetişmeye çalışmak yerine, yerini bilene yer veriyorum. Ve huzurumu, kimsenin geçici varlığına emanet etmeyecek kadar kendimi önemsiyorum. 🌿