Geçenlerde düşünmeye saatlerimi harcatan bir cümle ile karşılaştım . Diyor ki;
Onların hayatına hiç yaşamadıkları bir sevgiyi göstermek için girdin. Sonra onlar sana neden hiç böyle bir sevgiye sahip olmadıklarını gösterdiler.
Değil mi?
Bazen dışarıdan görünenin belli olduğu ama kendini tersine ikna etmeye çalıştığın zamanlardaki gerçekler için daha fazla yaklaşmak zorunda kalıyoruz çünkü onlarda neden olmadığını ancak yakınlaşınca anlıyoruz. Hatta kendileri kanıtlıyorlar.
Haftalardır bu kitapla bakışıp duruyoruz. Ben ona 'Bugün kesin seni okuyacağım' diyorum, o bana 'Tabi tabi, kesin okursun' der gibi bakıyor. Araya iş güç giriyor, vakit bitiyor, günün sonunda yine birbirimize hasret kalıyoruz. Kitap benden umudu kesti, ben ondan kesmedim. Benimle aynı kaderi paylaşanlar el kaldırsın da yalnız olmadığımı bileyim😊💜