Neden Ben Sorusu...
Kadınlar en çok yolda yürürken tanımadıkları biri tarafından tecavüze uğramaktan korkarlarmıs. Tecavüz mağduru kadınlar neden ben diye sorduklarında cevap yanlış zamanda yanlış yerde olmaları. Ne acı değilmi.Evlerinde uyuyan kadınlara tecavüz eden hırsızlardan ,yolda yürüyen kadınlara kadar her kadın bu insanlar yüzünden potansiyel risk altında.Kadının rızası olmaması kabul edilebilir bir durum değil çünkü karşı taraf kurban olarak onu yakalamış.Bundan kaçabilenlerin çoğu duruma göre karşı koyup bağarıp yardım isteyip kendini korumaya çalışanlar. Tecavüzcü sapıklar kurbanlarının yüzüne bile bakmıyorlar tanımıyorlar onları ve işleri bitince günlük hayatlarına kaldıkları yerden devam ediyorlar Ne yazık ki çoğu kurban şikayet etmiyor edenlerede bazen inanılmadığı için işlem yapılmıyor. Ne acıdır ki bu sapıklar aramızda geziyor.
Bir yandan yaşamı sorgulatan , bir yandan da edebi yönü de olan, psikolojik roman tadında, dolu dolu bir okuma serüveni.
Okuyucusuna alternatif yaşam sunuyor desem, sonuçta okuduğuna hangi açıdan baktığın da önemli. Duygusal yönü bende çok etkili oldu özellikle. Daha ilk sayfada o sıcaklığı ve merakı hissetmek çok güzeldi... Ve en sevdiğimiz şey Umut dolu bir son haksızmıyım¿
“İnsan bazen yanlış sandığı yollar sayesinde kendini bulur.”
Alfie’nin zamanı geri alabilme yeteneği ilk başta büyüleyici görünse de, kitap ilerledikçe her seçimin başka bir kayba dönüştüğünü görmek insanı derinden düşündürüyor. Çünkü bazen hataları silmek isterken, bizi biz yapan anıları da kaybedebiliyoruz. Ne de olsa bizi biz yapan doğrularımız kadar yanlışlarımızdır da öyle değilmi...
Alfie ;tam anlamıyla aradığı kusursuz bir mutluluğa ulaşmıyor aslında ama kitabın en etkileyici yanı da bu bence. Yeteneği sayesinde;farklı hayatlar yaşadıkça şunu fark ediyor.Her seçim başka bir şeyi güzelleştirirken başka bir şeyi eksik bırakıyor. Yani mükemmel hayat diye bir şey yok.
Yazarın, sade ama duyguyu güçlü hissettiren kalemi sayesinde kitap akıp gidiyor.
Özellikle aşk, ikinci şanslar ve mutluluğun aslında ne olduğu üzerine düşündüren kısımları çok etkileyiciydi. Yorumdan da anlaşılacağı üzeri kesinlikle #fadiktavsiyesi
“Kaybettiğin şeyler kadar, vazgeçtiklerin de seni sen yapar.”
Reklam
Puan vermedi
Merhaba sevgili kitap dostlarım bugün sizlere @landoyayinlari ndançıkan @aslaneribrahim kaleminden #suskuoyunu ile geldim
Bu oyunu oynamayı hepiniz çok seveceksiniz
Merkez ortaokulunda birkaç gündür esrarengiz bir dedikodu dolaşıyordu 5-a sınıfı yani herkesin bildiği tabirle cikcikler dilini yutmuştur dedikodu tam olarak böyleydi kulağı dil bilgisi dersinde sorulmuş bir soru gibi geliyor değil mi dilini yutmak gerçek bir sessizlik anlamına gelse de okuldaki hiç kimse bu habere inanmadı
Ama haber gerçekti cikcikler sınıfı dilini yutmustu derslerde hiç konuşmuyorlar tenefuslerde bile çok garip degilmi Tarık 5-A sınıfının afacan çocuklarından Tarık ve arkadaşları bir oyun başlatır sınıfta sürekli uyarı aldıklarından sürekli disiplinle tehdit edilmekten yorulmuştu ve aklima bir fikir geldi bir oyun oynayacaklardi #suskuoyunu arkadaşları ile konuşur anlaşır ve oyuna başlarlar
Bu oyun ilk başlarda sıradan bir oyun gibi görünse de ilerledikçe herkesi etkisi altına alıyor okul.idaresi bunumbir protesto bir baş kaldiria gibi düşünür ve velilerle toplantı yaoar ama veliler bu duruma pek memnun olur susmuskardi o çok şikayetçi olan çocuklar i
Önce sınıfı sardı bu susma oyunu sonra okulu sonrada tüm şehri etkisi altina aldı
Bakalım ogretmenler müdürler şimdi ne yapacaklardı
Konuşan bir sınıfı susturmak kolayda peki ya Susan bir sınıfı konuşturmayi nasi basaracaklar
Bir amaç uğruna birleşmenin paylaşmanın dostluğun ortak heraket etmenin dayanışma in gücünü iliklerimize kadar hissediyoruz okurken
#suskuoyunu size ekip ruhunu hayal gücünün büyüsünü yeniden hatırlatacak
Yazarın sade ve akıcı bir dille anlatması kitaba ayrı bir güzellik katmış biz okurken büyük bir keyif aldik
Sizlerde 5-a sınıfının bu oyununa eşlik etmek
Puan vermedi
bize yalanın kötü olduğunu öğretmişlerdi
Kafka ise beni 2lemde bıraktı gerçeklerle yüzleşmek mi yoksa pembe yalanlarla hayali bi dünya da yaşamak mı !
Neydi bizi güçlü kılacak olan şey ACILARIMIZLA YÜZLEŞİP zorluklarla mücadele değilmi ?
PEKİ KAFKA ne yaptı bi yüreği incitmek istemeyip kendi Dünyasında o kıza umut verdi yol gösterdi peki doğrumuydu , benim ne haddime KAFKA yı sorgulamak
AKLIMA DA SADECE ŞU SORU KALDI
KAFKA ÖLDÜ BEBEĞİ Geziden DÖNDÜ
KIZ RÜYADAN UYANDI
GERÇEKLERLE yüzleştiğinde o ağır buhranı kim örtecek
NOT :Ben bu sorumluğu ben almam :(
Son Küre Koruyucuları
Bak dürüst olalım, yerli fantastik deyince hepimizin elinde bir '"acaba"'kalıyor, değilmi...
Ama yazar @erskurtogluu "Son Küre Koruyucuları" ile o ön yargıyı alıp duvardan duvara çarpıyor
Hani bazen bir kitap okursun da 'Vay be, bizimkiler de şöyle sağlam, dünyası dolu dolu bir iş çıkarabiliyormuş' dersin ya, işte böyleli bir kitap.
Dili o kadar akıcı ki, 'yerli fantastik' etiketinden çok 'iyi bir macera' okuduğunu hissediyorsun
Okumaya başladığındayasa durum şu:
Her şeyin tıkırında gittiği o huzurlu orman krallığı, Ölüm Kraliçesi’nin kapkara dumanıyla bir anda cehenneme dönüyor. Bizim Prenses Niora da öyle kulede oturup kurtarılmayı bekleyecek biri değil; yanına sadık (ve biraz da komik) keçisi Zippo’yu alıp 'Ben bu işi çözerim' diye yola düşüyor.
Ama asıl bomba, yolda karşılaştığı Prens Aegri. Adam resmen karizma ama bir o kadar da 'hain' damgası yemiş, yaralı ve güvenilmez duruyor. Düşünsene; biri vatanı için yanıp tutuşan bir prenses, diğeri ise kendi halkı tarafından dışlanmış sürgün bir adam. İkisinin de birbirine güvenmesi imkansız gibi ama dünyanın kaderi olan o kadim kürelerin sırrı da bu ikilinin elinde.
Yanlarına bir de ne olduğu belirsiz ama aşırı kafa dengi olan Fırtına ve Pıtırık’ı alıp, tam bir 'kaybedenler kulübü' ruhuyla yola koyuluyorlar. Yol boyunca sadece karanlık büyücülerden kaçmıyorlar; o gerilimli güven duygusuyla, 'Biz aslında kimiz?' sorusuyla ve içten içe yanan o aşk kıvılcımıyla resmen boğuşuyorlar.Serinin ikinci kitabını okumak için sabırsızlanıyorum
Ruth Ware, Bu hikayede sadece bir cinayeti değil, insanların birbirine gösterdiği yüzlerle sakladığı gerçekleri anlatıyor bize de ...
Üniversitede okurken, bir gün en yakın arkadaşınızı odanızda ölü olarak bulduğunuzu düşünün, düşüncesi bile korkunç
Suçlu sizin tespitlerinizle yakalandı..
Ama yillar sonra biri çıkıp size;
“Belki de yanlış kişiyi suçladın." diyecek...
Hannah… ilk bakışta sıradan gibi duran ama aslında içten içe sürekli kendini sorgulayan bir karakter. Onu güçlü yapan şey cesareti değil aslında, şüphe edebilmesi. Kendi kararlarından, kendi hafızasından bile şüphe etmeye başladığı noktada asıl hikaye ozaman başlıyor.
April ( iste, herkesin hayran oldugu o kız) tam bir merkez karakter. Ortama girdiği anda her şeyi değiştiren, insanları kendine çeken ama bir o kadar da rahatsız edici bir tarafı olan biri. Onu sevmek de zor, mesafe koymak da.
Ve en tehlikeli olanı da bu degilmi? İnsanların hayatında bu kadar iz bırakabilen biri, yokluğunda bile dengeleri bozabiliyor.
Yan karakterlerin hiçbiri “yan” değil. Her biri bir parçayı saklıyor gibi. Kimse tamamen masum gelmiyor ve hikaye bu noktada da sizi içine hapsediyor ..
Yine kendimi bir dedektif edasıyla okurken bulduğum kitaplardan oldu bu kitap ta...
Hikaye de çoğu zaman " katil kim? " yada "kime guvensem" soruları ile boğuşurken buldum kendimi
Ve hikayenin, en çarpıcı tarafıda geçmiş gerçekten geride kalmıyor. Sadece sessizleşiyor… ta ki biri tekrar kurcalayana kadar.
Sonlara doğru nefes nefese okuduğum, yine şaşkınlıktan mimiklerimi kontrol edemediğim bir sonla karşılaştım..
Kimi zaman kızdım çok kurcalıyor diye, kimi zaman yürü be kızım kim tutar seni diye gazladim Hannah'ı. O derece hikayedeydim
On yıl aradan sonra ortaya çıkan gerçekler, suçlunun gerçekte kim olup, neden soruları ile soluksuzca
Reklam
Reklam