Soğuk bir seher vakti edilen veda,
Kırılmış kalpler ve sonlanan bir sevda;
Kör bir sahili yaladı durdu çırpınan dalgası,
Batan güneşi seyreden bir denizin hatırası…
Dalgalar atar kendini sahile,
Dengesiz mizacı yıkılır,
Geçenlerin üzerine.
Gelmez oldu kimse,
Denizin küstah diline.
Bir gün bir melek düştü bu denize,
Yıkadı meleği deniz, köpüğünde
Pusulası kırık bir ruhtu, bakardı sarılanlara,
Sessiz adımları batarken kumlara,
Daha çok kanardı meleğin dizleri.
Soğuktur denizin tuzlu elleri,
Bahar sanır içindeki heykeli.
Kördür meleğin gözleri,
Tuza batmışken bedeni,
Koklayamaz kardelenleri.
Yalnızken soğuk olur seher vakti sahili.
Bundandır ki;
Yalnız deniz, yalanları bariz,
Aşktan aciz, gece solan benzi,
Tuzu yaş kokardı görmezdi kendini
Sordu melek: “Neden?” bir şeb vakti.