Zifir gecenin yalnızı,
Göğün en parlak yıldızı,
Şahap edenlere verir vaaz:
“Aşk imiş en büyük maraz.”
Tattın mı ki düşmenin inceliğini,
Uğruna rüsvâ-yı âlem olmayı,
Yeleni tutuşturup yakmayı,
Şu külden nehirde kaymayı?
Oysa kanatlarını kesen divaneler
Göğü yakıp devirdiler;
Fanilerin dudaklarında
Oldular birer dilek.