Don Quijote
@delaMancha
Diş Hekimi
Sakarya
Sakarya, 3 Temmuz 1998
18 kütüphaneci puanı
192 okur puanı
Eylül 2016 tarihinde katıldı
Klasik bir Lovecraft eseri. Benim gibi bu tarz korku -gerilim kitaplarından keyif alıyorsanız bundan da alırsınız.
Böyle bilinmeyene duyulan bilimsel merak, araştırma isteği ile başlayan, sonucunda olayın boyundan büyük işlere yol açtığı tarzda bir hikayeydi en kısa tabirle.
Okumayı düşünenlere, bu tarzdan hoşlanıyorlarsa, tavsiyemdir. Tarzı sevmeyip, sıkılana da çok rastladım o yüzden herkese hitap etmeyebilir. Kesintisiz bir aksiyondan ziyade uzun uzun o bilinmezlik hissinin üzerinde duruluyor. Bence bu finalde yaşayacağımız duygu yoğunluğunu arttıran bir şey. Ona göre okuyabilrsiniz.
Reklam
Kısacık, günlük hayatın içinden bir hikayeydi. Okurken sebepsizce çok eğlendim. Kızın samimi yorumları, yaşının verdiği o her konuda en doğrusunu ben bilirim tavrı tanıdıktı. Herkesin öyle zamanları olmuştur. Arka planda hissedilen babasına duyduğu özlem de tam tadındaydı. Fazla dramatize edilmeden, dozunda.
Galiba şimdiye kadar Osamu Dazai'nin en sevdiğim kitabı oldu. Okumayı düşünenlere kesinlikle tavsiye ederim.
Hiçbir beklentim olmadan Ankara dönüşü otobüste dinlemeye başladığım Bir Katilin Güncesi beni çokça şaşırttı, heyecanlandırdı ve meraklandırdı. Konusundan başkalarına bahsetmeye çalıştığımda alzheimer, katil diyince "Aaa tamam şahsiyet işte devam etme" diyorlar. Konusu böyle ele alinca klasik duruyor galiba. Aslında hiç de değil. Beni sürek şaşırttı.
Anlatıcımız Katilimiz olduğundan otomatik olarak onun dediklerine inanıyoruz. Kendisinin alzheimer olması etrafındakiler tarafından ciddiye alınmaması ara ara bizi süpheye düşürse de katil amcamız ses kayıtlarından, notlarından bahsediyor 2 dakika önce kızını hatırlamayan o değilmiş gibi yine kendisine inanıyoruz. Sonuna kadar da inandım ben kendisine hatta o finale rağmen hâlâ inanmaya devam ettim. Diğer herkes aklımızla dalga geçiyor diye düşündüm. O derece ikna etti beni her şeye.
Beklentimin ötesinde çok güzel bir kitaptı. Bir şans verebilirsiniz, kısacık bir şey zaten. Keyifli okumalar.
Böyle tatlı serilerin neden önüme kolayca düşmediği hakkında yakınırken aynı yazarın Caraval serisinin ilk kitabını 2018'de hediye olarak gönderen Dex geldi aklıma. Sağ olsun. İlk kez böyle bir şey yaşamıştım. Niye hediye gönderdiğini hiç anlayamadım. O dönem vize haftam olmasına rağmen kitabı bir çırpıda okumuş ve beğenmiştim. Seri olduğunu ya da olacağını bilmiyordum. Benim için bitmişti. Yazarı da unutmuşum açıkçası. 2024 yılında önüme bu seri düşünce "Aaa Caraval'ın yazarının farklı bir serisi mi varmış" diye bir aydınlanma yaşadım. Yani demek istiyorum ki " Neden benim önüme düşmüyor demeden önce iyice bir düşünün, belki önünüze hediye paketiyle sunulmuştur da siz farketmemişsinizdir.
Üç kitaplık bu serimize dönecek olursak. İlk kitap ortalamaydı bence. Yani konusu, evren hoş. Olaylar hızlı ilerliyor - ki bence biraz fazla hızlı ama yazarın tarzı bu gibi, her şey masalımsı bir havada hızlıca değişiveriyor- Ben daha yavaş yavaş ilerleyen, oturaklı kitapları genelde daha çok severim. Kitap 200 sayfa daha uzun olabilirdi bana kalsa ama kendi tarzında güzeldi. İkinci kitap bence herkesin seriyi sevmesinin nedeni zaten. Olayların içine girdiğimizden bence daha yavaş işlenmişti, karakterler ve hislerini çok daha iyi anladık bu sayede. Çok da heyecanlı bir yerde bitti. Aaa ne olacak derken iyice merakta bıraktı bizi. Üçüncü kitap belki en hızlı okuduğum kitap ama tam olmayan bir şeyler vardı. Bunda da çok hızlı gelişti her şey. Hafıza kaybı olaylarına Boy Over Flowers izlediğim günden beri gıcığımdır zaten. Bu seride o kadar rahatsız edici değildi tabii. O masalımsı hava devam ettiğinden rahatsız edici değildi, ben yine severek okudum ama bir ikinci kitap değildi yani. Pek çok kişi üstün körü açıklanan gizemlerden yakınmış. Haklılar ama beni orası çok rahatsız etmedi,
DİKKAT DİKKAT
SPOİLER ALERT!!!
Kitabı okumadıysanız ve okumayı düşünüyorsanız bu inceleme sizler için değil.
Martin Eden'den lise sonda sınıf arkadaşlarımdan birinin okumaya başlamasıyla haberdar olmuştum. Bazı kitapları daha ilk görüşümde okuyunca çok seveceğimi hissederim. Martin Eden'de de böyle olmuştu. Konusunu duyunca seveceğimden emin olmuştum, arkadaşım çok iyi olduğunun garantisini veriyordu. Sonra onun kitabı okuması yarım dönemi bulunca, haftalarca her boş derste sırasında okumasına rağmen, kitap muhtemelen çok iyi ama çok akıcı değil diye bir kanıya varmıştım. O günden bu güne yıllar geçti. Martin Eden farklı farklı yayınevleri tarafından basıldı. Her yerde karşıma çıkmaya devam etti, uzun bir süre hem masamın üzerinde hem storytel kitaplığımda bekledi derken 2024 ağustosunda sesli kitap olarak dinlemeye başladım. Açıkçası elimde İş Bankası basımı vardı, ondan okumak istiyordum ama sesli kitap hali İletişim Yayınlarıydı. Ben biraz dinleyip, kaldığı yerden okuyan biri olduğumdan başta üzüldüm bu duruma ama bu sayede ikisini karşılaştırma fırsatım oldu ve şahsen İletişimi daha çok beğendim. Bir yerden sonra okumaya da İletişimle devam ettim.
Gelelim Martin Eden'a. Kitabı daha 10 dakika önce bitirdim. Sayfayı kapattığım an sinirim çok bozuldu. Sonuna o kadar sinirlendim ki, sırf o son bir iki sayfa için 1 puan kırmaya karar vermiştim ki 1000kitap ı açana kadar vazgeçtim, bastım 10 puanı. Belki biraz duygusal davranıyorumdur. Başka bir zaman olsa 9 puan verirdim geneline ama bugün sıcağı sıcağına içimden böylesi geldi.
Bu arada araya kaynamasın, kitap gayet akıcıydı. Arkadaşımın aylarca süren maratonunu o zamanlar ders çalışmaya ayırdığı vakitlerin fazlalığına veriyorum.
Martin Eden'le çok empati kurdum. Baştaki saf hallerine kızdım zaman zaman. Ama o
Reklam