Bəzən insanlar deyir ki, “Təbiətdə də qəddarlıq var, bu normaldır.” Amma burada bir incə fərq var. Təbiət qəddar deyil, sadəcə hisssizdir. Aslan balasını öldürəndə o, qisas almır. Delfin rəqibin körpəsini boğanda o, kin saxlamır. Pişik ovunu canlı saxlayıb onunla oynayanda əylənmir. Bunlar hamısı instinktdir — genlərin, aclığın və yaşamaq mübarizəsinin diktəsi. Onların beynində bu qərarı verən soyuq bir mexanizm var: yaşamaq üçün lazım olanı et.
İnsanla heyvan arasındakı əsas fərq odur ki, heyvanın beynində bu davranışın arxasında çox vaxt limbik sistem (emosiya və instinkt mərkəzi) dayanır, yəni düşüncə prosesi minimaldır. İnsanda isə həm limbik sistem, həm də prefrontal korteks işə düşür — bu da zərər verməyi şüurlu seçim halına gətirir. Biz bəzən öldürmədən əvvəl necə öldürəcəyimizi düşünürük. Bəzən zərəri elə veririk ki, qarşı tərəf ölməsin, amma ağrını hiss etsin. Biz nifrətimizlə, qısqanclığımızla, sadist zövqümüzlə hərəkət edirik. Təbiətin heyvanlara verdiyi soyuq mexanizmi biz hisslərimizlə bəzəmişik — nəticə isə daha mürəkkəb və çox vaxt daha qorxunc olur.
Heyvanlar zərər verəndə bunun bir funksiyası var: aclığı doyurmaq, özünü qorumaq, nəsil artırmaq. İnsanda isə bəzən heç bir funksiyası yoxdur. Biz bəzən sadəcə görə-görə, bilə-bilə, hiss edə-edə zərər veririk.Təbiətdə qəddarlıq sadəcə bir mexanizm, insanda isə həm mexanizm, həm də seçimdir. Bizi digər növlərdən ayıran ən başlıca fərq də budur: heyvan yaşamaq üçün öldürür, insan bəzən sadəcə öldürür.