“Terk edileceğiniz korkusuyla çıkıyorsunuz insanların hayatından, Sevilmek istiyorsunuz. Ama ruhunuzun bir yerinde yeniden terk edilmek korkusu var. Bu korkuyla baş edemediğiniz için giden hep siz oluyorsunuz.!”
…
Ömrüm bu şehirde hep aynı çemberin içinde dönüp durmaya yazgılıydı sanki. Her şeyden biraz kalmıştı bana. Hiçbir zaman tam olamıyordum. Başladığım yere geri dönüyordum hep. Zamanın ve ömrün sonsuz çemberinde kötü bir kapana kısılmış gibiydim.