“sevgi sonsuz mudur?”
“öyle olmalıdır. sonsuzdan gelir, sonsuza gider. biz yokken de sevgi vardı kızım. Tanrı bütün yarattıklarını sevgiyle yarattı. onları sevgiyle seyretti. sonra insanların ruhuna sevgiyi üfledi.”
Rüveyda'ya AğıtŞiir
Ben bir aziz değilim, hele gündüz değilim
Attığı her adımda siyah bir iz bırakan
Bir yanında ürküten bir baldıran gövdesi
Bir yanında kederi özümleyen bir lâle
Merhamet sahrasının uyuyan gecesiyim
Bırak da, böyle bitsin bu günahkâr serüven
Bırak da kurtarayım bu emânet sarayı
Yeter, intiharınla oyduğun yüreğimi
Umutsuz şarkılarla avutulduğum yeter
Göğsümde bir yanardağ kıvranıyor Rüveyda
Yaraları kapandıkça kanıyor Rüveyda
Duman çöktü güneşin sitem aynalarına
Aralandı perdeler; şimdi sessiz değilim
Dertliyim, viraneyim, ben bir aziz değilim
Azizler tohum eker sevgi tarlalarına
Senin gözlerin dram; oysa ağlatan benim
Ben dilenci; sen sultan; sevgi dağıtan benim
Sen ışık; ben karanlık ve aydınlatan benim
Ben ölümüm; sen hayat; cana can katan benim
Sabah sende oluyor; güneşi tutan benim
Soran ben; sorulan sen; hüznü damıtan benim
Öldüren ben; ölen sen; kabirde yatan benim
Sen sevda yüklü bulut, göklerimin sahibi
Saklıyorum içimde seni bir tufan gibi
Nerde uğruna ömür verdiğim belâ, nerde
Her hatıra bir demet zakkum meyhanelerde
Düşlerim esrarınla çoğalan pervanedir
Senin gözlerin dram; oysa ağlatan benim Ben dilenci; sen sultan; sevgi dağıtan benim Sen ışık; ben karanlık ve aydınlatan benim Ben ölümüm; sen hayat; cana can katan benim Sabah sende oluyor; güneşi tutan benim Soran ben; sorulan sen; hüznü damıtan benim Öldüren ben; ölen sen; kabirde yatan benim Sen sevda yüklü bulut, göklerimin sahibi Saklıyorum içimde seni bir tufan gibi
Nerde uğruna ömür verdiğim belâ, nerde Her hâtıra bir demet zakkum meyhanelerde Düşlerim esrarınla çoğalan pervanedir Götür benden ahzânı, bana ihsanı getir Yalanı reddederken düşüyorum yalana Ben bir aziz değilim Rüveyda, anlasana
Artık gözlerimi ondan kaçırmak için bir bahane gerekiyordu. Başımı kapıya çevirdim."Ayşe!"
Beni şaşırtacak kadar çabuk cevap verdi.
"Buyur abla."Gülmemek için kendimi zor tuttum.
Ruhumu okumak isteyen bakışlarından kaçırmadımAlıntı
Nereden çıkmıştı bu adam karşıma? İlk başta hakkında haksızlık ettiğim belliydi. Boş, tın tın biri sanmıştım. "Yandın galiba kızım," dedim içimden. Ama kabahat benim değil ki. Son yıllarda o kadar içi boş erkekler, kadınlar gördüm ki. Nereye ekildi bu insanlar? Bu neslin hasadını kim yaptı diye üzülmekte haksızlık yaptığım düşüncesine hiç kapılmamıştım bugüne kadar. Yemin ederim bu ilk. Mutlaka istisna.
Gözlerinde yine yalan aradım, yine bulamadım, içimden, "Kanım ısınmaya başladı bu çocuğa," diye geçti."