"kimsenin konuşmadığı bir dil gibiyim
kimsenin inanmadığı bir deli
yazarının bile okumadığı bir kitap
hiç çalmayan bir şarkı...
hiç vatandaşı olmayan bir ülke
hiç sorulmayan bir soru gibiyim.
kalabalıklar içinde varım ama yok gibiyim." Murathan Mungan
"bir yere gitmeden, gelecek birisini bekliyordu herkes. koro halinde susuluyordu ve yalnızca yüksek sesle konuşanlara inanır olmuştu insanlar. incelik, yalnızlığa dönüşe dönüşe bitmişti."
"En saf, en temiz, en tasasız çocuk gülüşlerimi arıyorum. Göğe uzanan ulu bir masal ağacının tomurcuklarında asılı kalmışlar erişemiyorum. Yaşanmış düşlerimde yitirdiğim masum gülüşlerimi bir tek o indirebilir aşağıya bir tek o yüzümü güldürebilir yeniden ama yok. Ölmüş. Öyle diyorlar, inanamıyorum..."