Seda
@demizamol
17 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Babam bahçivandı şimdi ise bahçe.
“Yas aslında bencildir.” Evet yas bencildir. Bırakıp gittikleri dünyada onlarsız ne yapacağımızı, nasıl davranmamız gerektiğini bilmiyoruz, çocuk olduğumuzu son hatırlayan kişi gittikten sonra artık çocuk olmayacaz, yarım kalan anılarımız olacak, tamamlanmayan duygularımız olacak. Bunu bildiğimiz için yasın karanlığında kaybediyoruz kendimizi.
Bir çok duyguya sürüklendim okurken, yıllarca yoğun bakım ünitelerinde çalışmış ve bir çok insanın gözyaşına acısına birebir tanık olan bir hemşire olarak ölüm haberlerini “ölümün dili latince” ile verdik ve bir gün bu acıyı yaşayacağını buna kendini hazırlaman gerektiğini düşünüyorsun. Sonra ne mi oluyor? Asla hazır değilsin buna. 45 gün boyunca yoğun bakımda babama bakıp içten içe ağrısının dinmesi için dua ederken buldum kendimi evet benim babamda “aralıkta gitti” kendimi yetersiz hissettim, eksik bişeyler mi yaptım diye düşündüm, elimden gelen herşeyi bir hemşire bir evlat olarak yapabildim mi diye düşündüm yıllarca, halen düşünürüm bir cevabı yok maalesef. Hiç sevilmemiş çoçukların, sevmeyi öğrenmeye çalışan çocukların çocuklarıyız, babam bizi hep çok güzel sevdi hep çok güvendi ve arkasından güzel bir hayat biraktı bize.
Georgi Gospodinov ve bir çok kişiyle aynı hisleri yaşamak yaşamak zorunda kalmak çok zor ve içinden çıkması zor bir süreç. Bir yas kitabı olarak değerlendirilsede bana göre bir duygu aktarımı ve yaşama tutunma anlatısı. Kaldığımız yerden onların bıraktığı yerden devam etme, devam ettirebilme çabası. Belki gerçekten mezarlarına ektiğimiz çiçekler onların yeryüzü teleskoplarıdır. Ebeveynlerini kaybetmiş herkesin kendinden bir parça bulacağı güzel bir kitap olmuş.
Kurgunun içinde ki gerçeklik mi yoksa gerçekliğin içinde ki kurgu mu? “Neyi gördüğümüz neye bakmayı seçtiğimizle ilişkili.” Devecioğlu yedi küçük öykü anlatmış bize, yedi farklı görme biçimi. Kelimelerin avlanması, geçmişin geçmiş olmaması, küflenmiş lavantalara benzeyen evlilikler, arkası mutlaka gelen hayatlar ve yalnızlık. Ironik dokunuşları, metaforları, siyasi eleştirileri, hayattan alıntıları. Kalemine sağlık, iyi okumalar.
Kitapla kalın…
“Ebeveynlerim yüzyıllardır süregelen ve değişmeyen kültürel yaptırımlarla büyütülmüş olmanın kurbanıydılar.” diyor adını doğanın bir parçasından alan Waris. Yoksulluk, feodal yapı ve geleneklerin pençesinde 12 kardeşten biri olan daha 5 yaşında kadın sünnetine, istismara maruz kalan bir kız çocuğu. Somali’nin göçebe kabilelerinden, fotomodelliğe ordan belgesel yapımlarına ve en nihayetinde iyi niyet elçiliğine uzanan bir hayat, hiç bitmeyen bitmeyecek bir mücadele. “Erkekler sakinleşip dünyaya karşı daha duyarlı olabilirler. Testesteron olmazsa savaş, cinayet, hırsızlık, tecavüz olmayacaktır.” Sözleriye bitiriyor hayat hikayesini.
İyi okumalar, kitapla kalın…
Yüzlerce belki binlerce kürek mahkumu içinde bir gün özgür olacağına inancı o kadar yüksek ki; aldığı hücre cezaları, yol arkadaşlarının ölmesi, geride bıraktığı güzel anıları, yaşadığı tatsız olaylar, sürgünler, ısısız denizlerde yalnız kalması, hüsrana uğrayan kaçış planları ama hiçbiri onun, özgürlüğe olan inancını yitirmesine, kanatlarının kırılmasına neden olmamış. Kelebek bir umut ve inanç şaheseri.
Yazarımız tesadüfen okuduğu, basım sayısı yüksek olan bir kitaptan sonra “benim yaşadığım hayat daha çok okunur.” düşüncesi ile kaleme almış kelebeği, edebi dili zayıf olsada hiç tükenmeyen bir ümit ile yol almaya devam eden bir kaçış hikayesi keyifli okumalar…
Arada kalmışlığın iz düşümü nedir, nasıldır? Bir yandan doğduğu ve büyüdüğü ev bir yanda hiç bilmediği bir başka dünya. Yoksulluğun, sevgisizliğin, ilgisizliğin, bilgisizliğin, yabancı olmanın, görmemiş-bilmemiş olmanın ağır sancısını-hırsını okumaktan, büyümekten, özgürleşmekten, geçmişini unutmaktan, sınıf atlamaktan, başka bir dünyayı keşfetmekten geçtiğini düşünmek. Üniversite yıllarında gebe kalması ve merdiven altı bir yerde kürtaj olmak zorunda kalan genç bir kadının geçmişi ve kendisiyle yüzleşmesini anlatıyor bize Annie Ernaux. Bazen öfkelenip kızdım, bazen hak verdim, bazen durup düşündüm, boşluğa baktım günün sonunda kendi hayatlarımızdan, kendi trajedilerimizden sahneler gördüm. Keyifli okumalar
