İşkololik hayat tarzı zorlayıcıdır ve işlevsel değildir; işkolik kendini yalnızca istediği için değil zorunlu olduğu için işe verir. İşkolik kendisini acımaksızın ve insan sınırlarına aldırmaksızın zorlamalıdır. Boş geçirilen zamanlar anksiyete zamanlarıdır ve bir başarı yanılsaması taşıyan etkinliklerle çılgınca doldurulmalıdır. Bu nedenle yaşamak “olmak”ya da “yapmak”la eş hale gelir; “olmak için harcanmayan zaman “yaşanmıyor” hayatın başlamasını bekliyor demektir.