Bir akşamüstü, makinadan çıkardığım ıslak çamaşırlarımı sıkacağım. Sonra da kafama mermi. Belki de bir not iliştiririm altı yerinden delinmiş zırhlı bir yelek gibi göğsüme. Burası cenaze eviydi, siz düğün sandınız.
Anne karnına düştüğümüz ilk andan beri hepimiz ölecek yaştayız. O yüzden sevdiklerime ( normalde de diyorum) sevdiğimi söylerdim başka da bir şey yapmazdım. Normalde günüm nasıl geçiyorsa öyle devam ederdim