"Zihnimin içerisinde bir mezarlık var gibi hissediyordum. Bıraktığım her anı orada ölüyor, gömülüyor ve yeniden doğuyordu. İçimdeki yalnızlık hissi beni sarmaladığında ölü anılara sığınıyordum. Bu, benim biraz daha iyi hissetmek için açtığım kapıydı. Göğüskafesi mezarlığında nefes alma çabamdı."
"İçinde hâlâ acıyan bir yer vardı ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken yanan yaralar gibi sıcak ama yumuşak bir acı."
"...insanın vedalaşmak için ne kadar az zamana ihtiyacı olduğunu ve yanında götüremeyeceğini bilince her şeyin ne kadar değersiz göründüğünü fark edip korktu."