Bilge
@denokur
Doğrusu hayatım ve kalbim, gençliğim bence o kadar kıymetli bir hazinedir ki bunu öyle rastgele, rüzgârın keyfine sarf ve helak edemem.
Halbuki aldığım terbiye, okuduğum eserler bana şaşaalı hayatlar vaat etti; şimdi nasıl olur ki bu miskin, bu donuk, bu düşkün hayatı severek kabul ederim?
Çünkü insanın bir derdi olduğu zaman sanki dermanını, çaresini bulacak gibi kime rastlarsa hepsine derdini söylemek ister. Söyleyecek adam bulamadığı takdirde de kendi kendine yahut taşlara, duvarlara söylemeye mecbur olur.
“Gönülden gönüle yol vardır” derler.
Elmas gibi bir vücudun içinde taş gibi bir yüreğin bulunmasına kim inanabilirdi?