Kendi hayatının yükü omuzlarını aşağı çekmeye başladığında altında kalmaktan başka çaren kalmıyordu. Yeterince yaşamak istersen çıkabiliyordun o enkazın altından. Bulunduğun ana bakıyor ve o enkazla ne yapacağını düşünüyordun. Bir mezar ya da yeni bir hayat. Ne inşa edeceğine yine sen karar veriyordun.
"Bazılarınıza o kadar da iyi gelmedim ama."
"Bazılarımıza sandığından daha iyi geldin ama bunu kabullenmek istemedik."
"Belki de böylesi daha güvenlidir."
"Güvenli. Ama aynı zamanda acı verici."