Mamafih neşe insan içinde bulunduktan sonra, hayat onu ne kadar meydana çıkarmaktan men etse, ne kadar boğmaya çalışsa yine ilk fırsatta kendini gösterir.
Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.
Kimi zaman vazgeçilmez olduğunu, sen olmazsan dünyanın yerle bir olacağını, en azından hiçbir işin ilerlemeyeceğini zannedersin. Ama sonra bunun gibi bir şey olur ve şunu fark edersin:a) vazgeçilmez değilsin;b) vazgeçilmez olmamak hiç de fena bir şey değil.