Sonra bütün sesler kararır
Sonra bütün kokular solar
Beden kendi belleğinde kayıp
Akıl bütün acılarından kurtulmuş
Toprak çekilir, gök çekilir...
Görünmez bir zaman
Görùnmez bir uzak
Hayatı kirpiklerimizden sessizce alır.
Ölüm...
Hepimiz senin için yaşıyoruz.
Ne olurdu kokunun da fotoğrafı olsaydı
Sesin fotoğrafı. Boşluğun fotoğrafı.
Parmak uçlarındaki karıncanın
Ruhtaki üşümenin...
Ölüm kimseyi bu kadar yalnız hırakmazdı.
ömrüm bir oduna benziyor, ocaktan düşen bir oduna: Öteki odunların ateşinde kavrulmuş, kömürleşmiş, ama ne yanmış, ne olduğu gibi kalmış bir oduna benziyor. Fakat diğerlerinin dumanından, soluğundan boğulmuş.