Derunkitap
@derunkitap
267 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
İnsan eksikliğini hissettiği bir şeyi, yalanlar yadırgar yada kirletir. kıskançlık ile gelen cehalet, başkasının hayatına öfke duyarken kendi hayatını değiştirmeyi hiç düşünmemektir. bu gibi insanı yok sağmak elzemdir. nitekim;“Cahil olana cevap vermek, cahillikten daha büyük bir cahilliktir”
“Her duygunun bu kadar teşhir edildiği bir devirde insan biraz gizemini muhafaza etmeli…
Zira en büyük arzular, daima yarım bırakılmış hislerin içinde saklıdır.
Eskilerin tabiriyle; ‘her nazara arz olunan şeyin kıymeti azalır.’
Bazı bakışlar vardır ki ten’e dokunmadan dahi insanın zihnini gece boyu meşgul eder.
Belki de tutkunun en tehlikeli hâli; dokunamamışken bile birini derinden hissedebilmektir…”
İnsan taifesi gariptir;
yalnızlığını kendi ruhundaki kifayetsizlikte değil, devrin çürümüş nizamında arar. Herkes cemiyetin estetik anlayışına, insanların sahte yüzlerine, zamanın bozulmuş ahlâkına veryansın eder; lâkin dönüp de kendi mizacındaki kabalığa, ruhundaki çirkinliğe nazar etmez.
Halbuki bazı kimseler vardır ki, girdikleri mecliste havayı karartır; ne letafet bilirler, ne zarafet… Fakat buna rağmen kendilerini “anlaşılmamış ruh” addederler. Kendi sevimsizliğini hikmete, iticiliğini ise derinliğe tahvil etmeye çalışırlar.
Cemiyet elbet kusurludur; lâkin insanın en müşkül imtihanı, kendi nefsindeki çürümenin kokusunu fark edebilmesidir. Zira herkes dünyayı bozuk ilan eder de, pek azı aynaya bakacak cesareti bulur