20. Yüzyılın ortalarında iyi biri olarak kalmak için çırpınan edebiyatçının çöküşü var üzerimizde “sartre gibi” insanlardan uzaklaştıkça yapayalnız kalan çaresizlerden biriyiz , Konuşmak istememe isteği yaş aldıkça daha çok çoğalıyor insanda. çünkü insan yaşadıkça ya da geliştikçe çevresindeki insanların basitliğini görüyor farkına varıyor akabinde dünyası cehenneme dönüyor aynı Friedrich nietzche belirttiği gibi “bir kere farkına varan hayvanların arasında olduğunu zanneder”.