İnsan, nezaketini bir zırh değil de bir armağan sandığında yanılır.
Naiflik, doğru elde anlam kazanır; yanlış elde ise bir zayıflık gibi görülür.
Sen inceliğini korurken, karşındaki onu sınamaya başlar.
Ve bir noktada fark edersin: iyi niyetin, başkasının çıkarına hizmet etmiştir.
Asıl kırılma, onların seni hafife alması değil; senin bunu geç fark etmendir.
Çünkü bazen ahmaklık, kötülükte değil, ölçüsüz iyilikte saklıdır.
İnsan, herkesi kendisi gibi sandıkça en büyük yanılgıyı yaşar.
Ve en sert ders şudur: herkes, senin gösterdiğin inceliği hak etmez