İnsanın en büyük eksikliği, herkesi kendi kalbinin aynasında görmesidir.
Kendi iyiliğini ölçü alır, başkasının niyetini de öyle sanır.
Bu yüzden kırıldığında şaşırır; çünkü kendi yapmayacağını başkasının yapabileceğini düşünmez.
İçindeki berraklıkla bakar dünyaya, bulanıklığı hesaba katmaz.
Oysa herkes aynı yerden sevmez, aynı yerden incinmez.
Sen kalbin kadar iyi sandıkça, başkası kalbi kadar davranır.
Ve o an anlarsın; iyi niyet bir garanti değil, sadece bir tercihtir.
Kırılmanın anlamsızlığı da tam burada başlar.