Merhamet bazen su gibidir; aktıkça yumuşatır sanırsın ama fazla aktığında taşı bile aşındırır.
Sürekli affeden bir kalp, zamanla kendi yaralarını görmezden gelmeyi öğrenir.
İyiliğin sınırı silindiğinde, insan kendine yabancılaşır ve içte sessiz bir sertlik büyür.
Dışarıdan hâlâ şefkatli görünen o ruh, aslında korunmak için kabuk bağlamıştır.
Ve bir gün, en katı kalplerin bile bir zamanlar en fazla merhamet edenler olduğu anlaşılır.