Reklam
Bir derviş yolda günahkar olarak tanınan bir adamı görür. İçinden: Bu adam ne kadar kötü bir halde ben ondan daha iyiyim." diye geçirir. Bir süre sonra yolları bir nehir kenarında kesişir.. Derviş yine adamı küçümseyerek bakar. Tam o sırada nehirde bir çocuk boğulmaya başlar..Derviş ne yapacağını düşünürken o günahkar diye bilinen adam hiç tereddüt etmeden suya atlar ve çocuğu kurtarır..Derviş mahcup olur. Kendi kendine şöyle der: "Ben onun dışını gördüm Allah ise kalbini biliyor. Belki Allah katında o benden daha değerlidir."O günden sonra kimseyi hor görmemeye karar verir.
Bir adam
Dervişe sordu?
Efendim en zor savaş hangisidir?
Derviş dedi ki Aklın vazgeç dediği,yerde
Kalbin=Beklemesidir
fezayı bağlayarak yorgun kanatlarına
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
yıkarak yalnızlığa kurduğum sarayımı
yetim çığlıklarımı duyurmak üzre sana
koşup geldim; iliştir beni memnu bahtınaadını söylemek istemiyorum
her hecesi amansız bir kor dudaklarımda
her harfine yıllardır şimşeklerle yarıştım
zindanlara karıştım, ölümlerle tanıştım
adını söylemek istemiyorum
rüveyda dediğim zaman
anla ki, senin için yürüyor kelimeler
çığlığımın atardamarlarındanhangi yıldızdır bilmem, gözlerin
kayar da üzerime rüveyda
önce tuhaf bir deprem yayılır bedenime
sonra açılır önümde ıstırab vadileri
silik renkleriyle adımlarıma
çözülmeye yüz tutan bir mazi mühürlenir
hayalin bittiği menfeze doğru
alaca bir at koşar içimde
zamansız, mekansız nefese doğruuslanmaz bir yürek taşıdığıma dair
yaygın bir kanaat dolaşır aynalarda
oysa rüveyda
baştanbaşa ben
kevser akan, gül kokan bir kalbin filiziyim.kitaplara sürdüğüm kapkara lekelerden
bir anlatsam nasıl utandığımı
bir doğrulsam eğildiğim yerlerden
Reklam
Reklam