Derya
@derya_s
233 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Hayal kırıklığı..
Zülfü Livaneli’nin Engereğin Gözü akıcı ve kolay okunan bir roman. Ancak kitapta Osmanlı tarihi bana fazla sert ve tek taraflı anlatılmış gibi geldi. Saray ve devlet düzeni neredeyse sadece kötülük, entrika ve zulüm üzerinden gösteriliyor. Bu da anlatımı biraz abartılı ve önyargılı yapmış. Hikâye merak uyandırsa da yazarın kendi düşüncesi olayların önüne geçmiş. Bu yüzden kitabı çok etkileyici bulmadım.
Helena Adler, çocukluğu sevgisizlik ve zorluklarla geçmiş, bu karanlık deneyimleri edebiyatına güçlü biçimde yansıtmış Avusturyalı bir yazardır. İki yıl önce beyninde çıkan kötü huylu bir tümör nedeniyle hayatını kaybetmesi, edebiyat dünyası için erken bir kayıp olmuştur.
Infantin romanında merkezde, baskıcı ve sevgisiz bir aile ortamında büyüyen genç bir kızın iç dünyası vardır. Hikâye klasik bir olay örgüsünden çok, karakterin zihninden geçenler üzerinden ilerler. Aile içindeki sertlik, aşağılanma ve duygusal ihmal, çocuğun gerçeklik algısını parçalar. Masumiyet ile şiddet, çocukluk hayalleri ile acı gerçeklik iç içe geçer. Anlatı zaman zaman halüsinatif ve parçalıdır; okur, anlatıcının zihnindeki kırılmaları doğrudan hisseder. Adler, travmayı süslemeden, çıplak ve şiirsel bir dille aktarır. Roman, bir çocuğun hayatta kalma çabasını ve içsel direnişini anlatan yoğun bir psikolojik metindir.
Benim fikrim: “Infantin” kolay okunan bir kitap değil; ancak cesur, çarpıcı ve sahici. Okuru rahatsız etse de güçlü bir etki bırakıyor. Adler’in karanlığı bu kadar dürüst bir biçimde anlatabilmesi, onu özel kılan en önemli özelliklerden biri.
Mutlaka okuyun..
Serenad, Zülfü Livaneli’nin kaleminden dökülen bir roman değil sadece… Yüreğin en derin yerinde çalan hüzünlü bir ezgi gibi. Bittiğinde susmuyor; insanın içinde çalmaya devam ediyor, Serenad gibi :)
Bu kitabı okurken sadece satırları takip etmedim; her sayfada biraz durdum, biraz düşündüm, biraz da içimde bir yerlere dokundum. Geçmişin acılarıyla bugünün duyguları birbirine sarılırken, insanın yüreğinde ne çok şey taşıyabildiğini bir kez daha gördüm. Livaneli öyle bir anlatmış ki; bazı cümlelerin altını çizemedim, çünkü gözyaşlarım satır aralarına karıştı.
Maya Duran’ın o güçlü ama kırılgan kalbiyle tanıştığım anda hikâyenin içine çekildim. Profesör Maximilian Wagner’in yıllarca içinde taşıdığı o büyük suskunluk, Nadia'ya duyduğu o tarifsiz sevda… Hepsi sayfaların arasından çıkıp yanı başımda yaşamaya başladı. Özellikle Wagner’in geçmişle yüzleştiği anlarda, insanın bir ömrü tek bir aşka ve tek bir acıya nasıl sığdırabildiğini iliklerime kadar hissettim.
Uzun zamandır bir kitap okurken gözlerim dolmamıştı. Ama bu kez her duygu yerini buldu.
Her gün az az okudum; hemen bitmesin istedim.
Hikâye biraz daha benimle kalsın, karakterler biraz daha hayatımın içinde yürüsün istedim. Ama ne kadar yavaş okusam da bir solukta bitiverdi… Çünkü bırakamadım.
Bazı kitaplar okunur ve rafa kaldırılır.
Bazıları ise insanın kalbine yerleşir. Bu kitap benim kalbime yerleşti.
Keşke 100 yıldız verebilsem…
Çok güzeldin. Çok derindin. Ve çok gerçek.
İyi ki okudum, teşekkürler Zülfü Livaneli..
Spoiler içermez :)
Simyacı, Paulo Coelho tarafından yazılmış, hayallerinin peşinden gitmeyi ve insanın kendi “kişisel menkıbesini” keşfetmesini anlatan kısa ama anlamlı bir romandır. Kitap, Endülüslü çoban Santiago’nun Mısır piramitlerine uzanan yolculuğu üzerinden cesaret, inanç ve kader temalarını işler. Sade dili ve sembolik anlatımı sayesinde evrensel mesajlar verir.
Benim fikrime göre kitap sürükleyici değildi; olay örgüsü beni çok içine çekmedi. Ancak verdiği mesajlar ve alt metindeki anlamlar oldukça güzeldi. Özellikle insanın hayallerinden vazgeçmemesi gerektiği fikri etkileyiciydi.
Iyi okumalar dilerim :)
Ah Nazan..
Yalnızlığı sadece bir duygu olarak değil, adeta bir yaşam alanı gibi anlatan çok etkileyici bir kitaptı. İnsanların iç dünyalarına, görünmeyen yaralarına ve sessiz çığlıklarına dokunması beni en çok etkileyen şey oldu.
En çok Nazan karakteri bana geçti. Onu okurken sadece bir karakteri değil, gerçek bir insanı anlamaya çalışıyor gibi hissettim. Yalnızlığıyla baş etme şekli, içindeki kırılganlık ve güçlü görünmeye çalışırken aslında ne kadar yorulduğu… Bunları o kadar iyi anladım ki bazı yerlerde durup “evet ya, tam olarak bu” dedim.
Nazan bana, insanların dışarıdan göründüğü gibi olmadığını bir kez daha hatırlattı.
Yazarın dili sade ama duygusu çok yoğun. Abartıya kaçmadan, sakin sakin insanın içine işleyen bir anlatımı var. Ben bu kitabı sadece okumuş gibi değil, biraz da yaşamış gibi hissettim. Özellikle duygusal derinliği olan, insan psikolojisine dokunan metinleri sevenlere kesinlikle öneririm. Bence bu kitap, insanın kendi içindeki yalnızlıkla yüzleşmesi için güzel bir ayna.
Bazı kitaplar vardır hemen ardından yeni bir kitaba başlamak saygısızlık gibi gelir - bu tam da öyle bir kitaptı..