derya
@deryabasaranoglu
İki arkadaşla tek başıma yolda yürüyorum,
Güneş batıyor.
Melankolinin nefesini hissediyorum
Aniden gökyüzü kan rengine dönüyor.
Durdum ve korkuluğa karşı eğildim,
Şehrin üzerinde kan ve kılıç gibi asılı duran alev alan bulutlara bakıyorum.
Arkadaşlarım yürüdü,
Bense orada içimi titreten korku ile durakaldım.
Ve ben doğadan geçen büyük, sonsuz bir çığlık hissettim.
(Edward Munch, 1982)
Geleceği görüyorum. Şurada, sokakta işte. Şimdiden biraz daha solgun.
İranlılar geçmişte yaşıyor, çünkü geçmiş onların vatanı, çünkü şimdiki zaman hiç şeyin onlara ait olmadığı yabancı bir ülke.
Ne bilginler geldi, neler buldular!
Mumlar gibi dünyaya ışık saldılar...
Hangisi yarıp geçti bu karanlığı.
Birer masal söyleyip uykuya daldılar.