DK
@deryacafikriyat
•”Öğrenmeye Ve Öğretmeye Gönül Verenlerden”♡︎
•“Evrensel Düşünen, Yerel Yaşayan”︎︎︎♡︎
•“İmzam nikâh defterinde, gönlüm onda mühürlü.”︎︎♡︎
Bu kitabı büyük bir merakla okumaya başladım çünkü tarihe damga vurmuş aşk hikâyelerini bir arada görmek oldukça cezbedici bir fikir. Ancak kitap beklentilerimi karşılamakta zorlandı.
Öncelikle anlatım dili oldukça yüzeysel. Kitapta yer alan aşk hikâyelerinin çoğu kısa özetler hâlinde sunulmuş ve karakterlerin duygusal derinliklerine yeterince inilmemiş. Bu nedenle anlatılan ilişkiler okuyucuda güçlü bir etki bırakmak yerine bilgi notları şeklinde ilerliyor.
Editöryal açıdan da kitap beni tatmin etmedi. Okuma sırasında karşıma çıkan yazım ve noktalama hataları metnin akıcılığını zaman zaman bozdu. Bu tür hataların yeterince düzeltilmemiş olması, kitabın genel kalitesine olumsuz yansımış.
Bir diğer sorun ise kaynaklandırma ve tarihsel ayrıntılar konusunda hissedilen eksiklik. Bazı hikâyeler ilgi çekici olsa da anlatılan bilgilerin ne ölçüde tarihsel gerçeklere dayandığı konusunda soru işaretleri oluşabiliyor. Bu durum, tarih temalı eserlerden daha fazla detay bekleyen okurlar için tatmin edici olmayabilir.
Ayrıca kitapta birçok farklı aşk hikâyesine yer verilmesi, hiçbirinin yeterince derinleşememesine neden olmuş. Bir hikâyeye ilgi duymaya başladığınız anda anlatı sona eriyor ve yeni bir konuya geçiliyor. Bu da okuma deneyimini zaman zaman kopuk hâle getiriyor.
Sonuç olarak, konu seçimi oldukça ilgi çekici olsa da içerik bakımından daha kapsamlı bir araştırma, daha güçlü bir anlatım ve daha derin karakter incelemeleri beklerdim. Tarihî aşk hikâyelerine giriş niteliğinde bir eser olarak değerlendirilebilir; ancak bu konuda daha doyurucu okumalar yapmak isteyenler için yetersiz kalabilir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu eser sadece bir tiyatro oyunu değil, aynı zamanda dönemin insanlarına “vatan için yaşamak ve gerekirse ölmek” fikrini aşılayan güçlü bir çağrı.
Namık Kemal’in dili zaman zaman eski gelebilir ama oyunun içindeki coşku hâlâ hissediliyor. Özellikle vatan sevgisinin karakterlerin her kararını şekillendirmesi etkileyici. Bugün okurken bazı yerlerde fazla idealist bulunabilir, fakat yazıldığı dönemi düşününce neden bu kadar ses getirdiğini anlamak zor değil.
İsminden de anlaşılacağı gibi burada asıl kahraman tek bir kişi değil; “vatan” fikrinin kendisi.
Okurken sürekli şu duygu eşlik ediyor: Bir milletin uyanışına tanıklık ediyormuşsun gibi…
Benim izlenimim: Türk edebiyatında mutlaka bilinmesi gereken eserlerden biri. Roman akıcılığı bekleyenleri biraz zorlayabilir ama tarihî ve millî duyguları hissetmek isteyenler için oldukça değerli bir okuma.Şimdiden keyifli okumalar diliyorum herkese :)
Eski Şiirin Rüzgârıyle, Yahya Kemal’in klasik tarzda yazdığı şiirlerinden oluşur. Eser, 6 bölümden meydana gelir. Birinci bölüm “Selimname”dir. Terkib-i bend şeklindeki manzume Yavuz Sultan Selim’i anlatır. İkinci bölüm “Gazeller”dir ve geleneğe bağlı olarak gazeller kafiye harfine göre sıralanmıştır. Üçüncü bölüm “Musammatlar”dır. Dördüncü bölümde “Şarkılar” bulunmaktadır. Şairimiz için otobiyografik özellik taşıyan “İthaf” şiirine, “Hasan Rıza’ya Sesleniş” de eklenerek müstakil bir bölüm ayrılmıştır. Son bölüm “Kıt’alar-Beyitler”dir.
Yahya Kemal, bir anlamda geçmiş yüzyılların diliyle geçmişi günümüze taşırken bir anlamda da bizim geçmişi içimizde yaşatabileceğimizi göstermiştir. Unutmamak gerekir ki bu şiirlerinde şair, klasik şiirin şekil özelliklerini korumakla beraber muhteva, mazmunlar vb. bakımlardan eski şiiri tekrarlamaz. Onun gazellerinde eski dönem şairlerimizin gazellerindeki pek çok unsur artık yoktur. Yeni unsurlar, yeni anlayışlar vardır. Meselâ Lâle Devri gazellerinde anlattığı güzel/kadın, klasik şairin anlattığı güzelden bir hayli farklıdır.
Ahmet Hamdi Tanpınar’a göre “O, sadece yeni dili bulmamış, eski dili de ayıklamış, basit hayallerin zaruriyetiyle nesre kaçan unsurlarını ve Türkçenin bünyesine uymayan, asırlık yürüyüşünde dil zevkinin kabul etmediği lügat ve deyişleri atmış, sadece zevkiyle, hatta bir çeşit dokunma, yani derinden gelen hisle eski Türkçeyi temizlemiştir.”
“Gerçek Özgürlük” bence Doğan Cüceloğlu’nun en “insana dokunan” kitaplarından biri. Çünkü klasik kişisel gelişim kitapları gibi sürekli öğüt veren bir havası yok; daha çok bir insanın iç dünyasını yavaş yavaş açıyor. Timur ve Yakup Bey üzerinden ilerleyen sohbet dili kitabı kuru olmaktan kurtarıyor.
Güçlü tarafları:
* Dil çok sade. Psikoloji altyapısı olmayan biri bile rahat okur.
* “Kendin olmak” meselesini romantikleştirmeden anlatıyor.
* Türkiye’de büyüyen insanların suçluluk, değersizlik, onay alma ihtiyacı gibi yaralarını çok iyi yakalıyor.
* Özellikle öğretmenler, anne-babalar ve genç yetişkinler kitapta kendinden parçalar buluyor.
Ama eksik tarafları da var
* Bazı bölümler tekrar hissi veriyor.
* Akademik bir psikoloji kitabı değil; daha çok deneyim ve gözlem ağırlıklı.
* Eğer çok somut teknikler, bilimsel veri veya sert analiz bekleyen biriysen biraz “duygusal sohbet” gibi gelebilir.
Zaten internetteki yorumlarda da ikiye ayrılıyor insanlar:
Bir kesim “hayata bakışımı değiştirdi” diyor, bir kesim ise “fazla kişisel gelişim dili var” diye eleştiriyor.
Benim genel değerlendirmem:
* İnsanın içine dönmesini sağlayan güçlü bir kitap.
* Özellikle “neden kendim gibi yaşayamıyorum?” sorusunu soran insanlarda etkisi büyük oluyor.
* Hızlı tüketilecek bir kitap değil; altını çize çize okununca daha iyi.
Geliştiren Anne-Baba, çocuk yetiştirme meselesini yüzeysel yöntemler ve kalıplaşmış disiplin anlayışları üzerinden değil, insanın kendi iç dünyası üzerinden ele alan derinlikli bir eserdir. Doğan Cüceloğlu bu kitapta, çocuğun davranışlarını düzeltmeye odaklanan geleneksel ebeveyn yaklaşımını sorgular ve asıl değişmesi gerekenin anne-babanın bakış açısı olduğunu vurgular. Ona göre çocuk, nasihatle değil, yaşanan ilişkilerle şekillenir; bu yüzden ebeveynin kendini tanıması, kendi geçmişiyle yüzleşmesi ve iletişim dilini dönüştürmesi çocuğun sağlıklı gelişimi için temel bir gerekliliktir. Kitap boyunca “geliştiren” ve “engelleyen” ebeveyn ayrımı üzerinden ilerleyen yazar, eleştiren, baskı kuran ve korku temelli bir yaklaşımın çocuğun benlik algısını zedelediğini; buna karşılık anlayan, dinleyen ve sınır koyarken saygıyı koruyan bir tutumun çocuğun özgüvenini ve iç denetimini güçlendirdiğini ortaya koyar. Disiplinin dışsal ödül ve cezalarla değil, bireyin kendi iç farkındalığıyla oluşması gerektiğini savunan eser, aile içindeki duygusal iklimin çocuğun karakteri üzerindeki belirleyici rolüne özellikle dikkat çeker. Cüceloğlu’nun dili akademik olmaktan uzak, sade ve samimidir; ancak bu sadeliğin altında güçlü bir psikolojik arka plan bulunur ve okuyucuya fark ettirmeden derin bir içsel sorgulama yaşatır. Bu yönüyle kitap sadece anne-babalara değil, insan ilişkilerini anlamak isteyen herkese hitap eder. Yer yer tekrar hissi uyandırsa ve bazı okurlar için fazla idealist bulunabilecek yaklaşımlar içerse de, verdiği temel mesaj nettir: sağlıklı bireyler yetiştirmek, doğru teknikleri uygulamaktan çok, sağlıklı bir insan olabilmekle mümkündür.
