Birde “okuduğun her kitabı anla ,ancak hiçbirine tam inanma,”derdim kendime. Hayat düsturum şuydu:”En doğru hayat,henüz hiçbir kitabın yazmadığıdır. “Süphan da bana “Oğlum senin yanında iyice aptal kaldım,”demişti bir defasında. Ona Helvetius’un bir sözünü hatırlattım:”İnsanlar doğduklarında aptal değil,cahildir,gördükleri eğitimin etkisiyle aptallaşırlar. “O yüzden üzülme Süphan,hiçbirimiz aptallaşacak kadar eğitim almadık çok şükür.”Üçümüzde kahkahalarla gülmüştük.
Yani ben yok olunca dünya hiçbir şey olmamış gibi dönmeye devam edecek? E herhalde. Acımıştım kendime, bir boşluk hissi gelip yüreğimin tam üstüne oturmuştu. Düşünsene, akıp giden zaman içinde senin varlığınla yoklugun arasında hiç fark yok!