Derya Sevim
@deryassevim
Martı Yayınları / Editör
Onu sevdiğimden emindim, daha önceden sevdiğim şekilde de değildi.
Bu farklıydı. Bu “ona günün her saatinde ihtiyacım var” , “her yapabildiğimde onun çevresinde olmalıyım” ve “ona sahip olabilmek için ne gerekirse yapmalıyım” tarzındaydı.
Bana bakışlarını düşününce, onun da aynı şeyi hissettiğini söyleyebiliyordum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
#kitapyorumu
4/5️️️️️
8/10 ️️️️️
Merhaba günün en aydınlık saati gibi ruhu olan sevgili arkadaşlarım,
Sevgiler, Carter kitabını bir hafta kadar önce bitirdim. Çıktığı gibi okudum ama yeni işe girdiğim için yorumu biraz sarktı. Şimdi hazırsak size hem kitabın konusundan hem de bana verdiği hislerden bahsedeceğim.
Öncelikle kitap iki karakterimizin gözünden birinci ağızdan anlatılıyor. Carter ve Arizona dördüncü sınıftan beri birbirlerinin en yakın arkadaşı olmuşlar. Aralarında onların söylediğine göre asla bir çekim yok. Arkadaşlık dışında beklentileri de yok. Fakat ikisinin de başlayan her ilişkisi bitmeye mahkum gibi gözüküyor çünkü her an yan yanalar ve sevgililerine açmadıkları her duyguyu ve olayı sadece birbirlerine anlatıyorlar. Bir gün Carter’ın evinde verilecek parti için hazırlık yapılırken Carter ve arkadaşları, arabayı kullanması için Arizona’yı bekliyor. Arabanın içinde arkadaşları bir anda yolda gördükleri kızın ne kadar seksi ve iyi olduğundan bahsederken Carter kim olduğuna bakıp Arizona’yı görüyor. Ve aşırı seksi olduğunu düşünüyor. Yine aynı gün Arizona, yolda benzin istasyonunda durduklarında Carter’ı inanamasa da aşırı çekici buluyor. İkisi de hislerinin ne anlama geldiğini çözemeden o akşamki partide yaşadıkları bir olay ilişkilerinin tüm gidişatını değiştiriyor.
Kitabın ilk 80 sayfası ve son 30 sayfası dışında her şeyini çok sevdim. Yazar ilk sayfalarda biraz acemi gibi davranıp çok güzel toparlamış ama son kısıma yine gereksiz bir kaos eklemek istemiş. Whitney aşkım inan olaya gerek yoktu. Karakterleri sevmiştik zaten. Sean kadar gereksiz çok az karakter okudum inanın.
İki karakterin ikili ilişkisinden tutun, arkadaşlığı ve çok daha fazlasını yaşadıkları o kısımlar su gibi aktı. Whitney G. Romantik, yetişkin türde yazan iyi yazarlardan bence.
“Nico,” dedi ekrandaki Theo. “Tüm hayatın boyunca kayıp şehri aradın. Yakın zamanda çıkan bir makalede senden yapılan alıntıda şöyle diyordun: Atlantis’in herkes için farklı bir anlamı vardır. Bir ada olsun ya da olmasın; o en değer verdiğimiz şeyin sembolüdür. O zaman şunu sormak istiyorum. Nico: Senin Atlantis’in nedir?”
Dönüp kameraya gülümsedi ve kolunu, iç kısmındaki dövme görünecek şekilde döndürdü. “Olive. O benim Atlantis’im.”
Artık ekranı göremiyordum, gözlerim iyice bulanık haldeydi. Babamın elini tutuyordum. Bana uzandığını bile fark etmemiştim.
Ve sonunda, filmin benim seçtiğim son sahnesi belirdi ekranda. Kameraya, sanki izleyenleri görüyormuşum gibi bakıyordum.
Bulduk, baba. Nihayet Atlantis’i bulduk.
Arada bir dikkatim dağılıyordu çünkü Theo’yla aynı anda mısır kutusuna sokmaya çalıştığımız ellerimiz birbirine değiyor ve ne zaman bu yaşansa içimde bir ışık kıpraşır gibi oluyordu. Theo’yla ilgili bu kadar ilgi çekici olan şeyin ne olduğunu söylemem gerekirse, tamamen Theo olması derdim. Daha önce onun gibi biriyle hiç tanışmamıştım ve bir daha da tanışacağımdan şüpheliydim. Ve bu farklı şartlar altında yaşanan bir gece olsaydı…